Otwórz menu główne

HistoriaEdytuj

Termin New Wave został wymyślony przez szefa wytwórni Sire Records jako określenie na muzykę wydawanych przez nią zespołów punk rockowych (głównie skupionych wokół klubu CBGB’s) – w tym pionierów punk rocka, takich jak Talking Heads czy Television. Następnie nową falą zaczęto nazywać wszystkich wykonawców punkowych i zainspirowanych tą muzyką, którzy wychodzili poza ramy prostego punk rocka w stylu Ramones. Był to więc w istocie synonim terminu post punk. Później używano tych dwóch etykietek do dokonywania podziału w obrębie tej samej grupy artystów: nową falą określano twórczość bardziej popową, post punkiem zaś – bardziej eksperymentalną.

Z czasem termin nowa fala zaczął być używany w odniesieniu do bardziej komercyjnych form, zwykle charakteryzujących się łagodnym brzmieniem opartym na wykorzystaniu elektronicznych instrumentów klawiszowych i perkusyjnych oraz czystym technicznie śpiewem (często z użyciem wielogłosowych harmonii) – w tym do takich gatunków, jak synth pop i new romantic.

Cold wave wywodzi się ze stylistyki nowej fali[1]. Zrodził się pod koniec lat 70. XX wieku i pierwszej połowie lat 80. XX wieku[2][3]. Warto zaznaczyć, że new wave najprawdopodobniej powstała w USA, w Europie zaś była przypisywana brytyjskim i niemieckim zespołom wykonującym muzykę post punkową, natomiast we Francji zamiast new wave przyjął się termin cold wave[4]. W Polsce obowiązywały jednocześnie dwa terminy: new wave i cold wave[4]. Z czasem "new wave" stał się terminem określającym bardziej ambitnych przedstawicieli punk rocka, którzy tworzyli złożone i inteligentniejsze kompozycyje[4] np. Talking Heads, czy Swans. Jedną z form ewolucyjnych zimnej fali jest rock gotycki[2] – styl zapoczątkowany przez zespół Bauhaus[5], czy też dark wave w wykonaniu chociażby Clan of Xymox.

Muzyka i tekstyEdytuj

Zimna fala opiera się na wyeksponowanym rytmicznym brzmieniu perkusji i gitary basowej wspomaganymi mrocznymi partiami gitary[6], a także instrumentów klawiszowych[2][3]. Ponadto cold wave charakteryzuje się prostymi, powtarzanymi, oszczędnymi motywami z bardzo ascetyczną grą instrumentów perkusyjnych, opartą często jedynie na kilku powtarzalnych sekwencjach[2]. Generalnie brzmienie gitary basowej, gitary elektrycznej, czy instrumentów klawiszowych jako całości – emanuje charakterystycznym tajemniczym, posępnym, chłodnym[7], czy też zimnym klimatem[2][3] (stąd nazwa).

Niepokojące i często nihilistyczne teksty zespołów zimnofalowych traktowały głównie o przemijaniu, kruchości ludzkiej egzystencji, czy daremności ludzkich poczynań. Posępnej muzyce i tekstom towarzyszył specyficzny image wykonawców, charakteryzujący się ciemnym ubiorem, bladymi makijażami i nastroszonymi, potarganymi włosami[8].

Przedstawiciele gatunkuEdytuj

Za prekursorów gatunku uchodzą takie formacje jak: Joy Division, Xmal Deutschland, Siouxsie & the Banshees, Bauhaus[2][1], Killing Joke, czy też Section 25. Za najważniejszego jednak reprezentanta cold wave należy uznać brytyjską formację The Cure, jedną z najpopularniejszych w latach 80. i 90[9].

Cold wave w PolsceEdytuj

W Polsce, pomimo używania dwóch terminów: new wave i cold wave, to cold wave cieszył się szczególną popularnością[4], mimo to znacznie różnił się od zachodniej estetyki cold wave[2]. Był to jeden z najczęściej reprezentowanych nurtów na Festiwalu Muzyków Rockowych w Jarocinie. Połowa lat 80. to czas aktywności następujących polskich grup spod znaku cold wave: Variété, Made in Poland, 1984, Aurora, Madame, Joanna Makabresku, One Million Bulgarians[2], Kosmetyki Mrs. Pinki, Bruno Wątpliwy, Ivo Partizan, Enklawa Ełk, Pornografia, Cytadela oraz mniej znanych zespołów, które nigdy nie wydały płyt (Hiena, Deszcz, Closer, Pancerne rowery, Noah Noah, Process, Garaż w Leeds) jednak zapisały się znacząco w historii polskiej muzyki, wywierając wpływ na twórczość obecnie grających zespołów gotyckich i doommetalowych.

Bardzo dobrym przykładem wykonywania muzyki w stylu cold wave jest warszawski zespół Eva istniejący w latach: 2001 – 2004, który poza własnym "zimno falowym" repertuarem posiada w swoim dorobku artystycznym dwa covery: The CurePlastic Passion i Siouxsie and the BansheesIsrael[10]. Członkowie tego zespołu grali później w gotyckim, death , horror punkowym Miguel And The Living Dead.

Zespoły grające cold wave[2]Edytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Andrzej Korasiewicz: Style w muzyce-wolna interpretacja-cold wave (pol.). 2010-01-2006. [dostęp 2010-09-17].
  2. a b c d e f g h i Encyklopedia: Cold Wave (pol.). 08-07-2007. [dostęp 2010-09-17].
  3. a b c Andrzej Korasiewicz: Style w muzyce – wolna interpretacja – cold wave (pol.). 2010-01-2006. [dostęp 2010-09-17].
  4. a b c d Andrzej Korasiewicz: Style w muzyce – wolna interpretacja – new wave (pol.). 2010-01-2006. [dostęp 2010-09-17].
  5. Andrzej Korasiewicz: Style w muzyce – wolna interpretacja – rock gotycki (pol.). 2010-01-2006. [dostęp 2010-09-17].
  6. Peter Notari: The Cure – Pornography (1982) w: 1001 albumów muzycznych, historia muzyki rozrywkowej od lat 50. po dzień dzisiejszy (red.) Robert Dimery. Warszawa: Elipsa, 2005, s. 488. ISBN 978-83-245-9506-8.
  7. Grzegorz Kszczotek, Przemysław Psikuta: Three Imaginary Boys w: Teraz The Cure. Warszawa: Teraz Rock, 2008/02, s. 62. ISSN 1730-394X.
  8. Alexandra Heller-Nicholas: The Cure – Seventeen Seconds (1980) w: 1001 albumów muzycznych, historia muzyki rozrywkowej od lat 50. po dzień dzisiejszy (red.) Robert Dimery. Warszawa: Elipsa, 2005, s. 456. ISBN 978-83-245-9506-8.
  9. Robert Filipowski: Wyrazić siebie w: Teraz The Cure. Warszawa: Teraz Rock, 2008/02, s. 62. ISSN 1730-394X.
  10. Eva (oficjalna strona zespołu) (pol.). 01-08-2004. [dostęp 2010-09-17].
  11. Autumn – USA (oficjalna strona zespołu) (pol.). 01-01-2010. [dostęp 2010-09-18].