Dorguń (biał. i ros. Доргунь) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim, w rejonie grodzieńskim, 3 km na południowy zachód od Sopoćkiń przy drodze do Hołynki i 4 km od granicy z Polską. Do ustalenia granicy w 1946 r. w województwie białostockim, powiat augustowski, gmina Wołłowiczowce. Po II wojnie mieszkańcy przez długi czas nie poddawali się sowietyzacji, przekonani o tymczasowej jedynie przynależności do ZSRR. Z tego powodu np. 22 czerwca 1953 r. kilkuset mieszkańców, z użyciem koni i wozów, zniszczyło zasieki i umocnienia graniczne na odcinku 1,5 km[1].

Dorguń
Доргунь
Państwo

 Białoruś

Obwód

grodzieński

Rejon

grodzieński

Sielsowiet

Sopoćkinie

Populacja (2009)
• liczba ludności


123

Kod pocztowy

231733

Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego
Mapa konturowa obwodu grodzieńskiego, blisko lewej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Dorguń”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, blisko lewej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Dorguń”
Ziemia53°48′20″N 23°36′23″E/53,805556 23,606389
Portal Białoruś
Krajobraz w okolicach wsi Dorguń

W 1827 r. wieś liczyła 30 domów i 127 mieszkańców, a w 1881 r. 39 domów i 356 mieszkańców. Obok wsi znajdował się folwark o tej nazwie. W miejscowości w końcu XIX w. istniało 25 domów murowanych, gorzelnia, staw i jezioro zarybione, pokłady torfu i wapienia.

W folwarku Dorguń według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało 35 osób, wśród których 25 było wyznania rzymskokatolickiego, a 10 mojżeszowego. Jednocześnie 24 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, a 1 żydowską. Było tu 6 budynków mieszkalnych[2].

Z Dorgunia pochodzi rzeźbiarz specjalizujący się w drewnie Bogusław Iwanowski zamieszkujący Tyrawę Wołoską, którą wybrał do osiedlenia ze względu na podobieństwo do rodzinnej miejscowości[3][4].

PrzypisyEdytuj

  1. Z.J. Winnicki, T.Gawin, Z dziejów relacji ludności polskiej w BSRR z miejscową władzą sowiecką. Przypadek wsi Dorguń w gminie Sopoćkinie w rejonie grodzieńskim na tle ówczesnych stosunków władzy sowieckiej wobec Polaków na Białorusi [w:] "Wschodnioznawstwo" (red. Z.J. Winnicki), Tom VII, Wrocław 2013, s. 327-351
  2. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 5, województwo białostockie, 1924, s. 7.
  3. Gmina Tyrawa Woloska, tyrawa-woloska.regiony.pl [dostęp 2021-05-31] [zarchiwizowane z adresu 2009-03-13].
  4. Bogusław Iwanowski. Słynny rzeźbiarz, który pokochał Tyrawę Wołoską | Nowiny, www.nowiny24.pl [dostęp 2020-07-08] (pol.).

Linki zewnętrzneEdytuj