Dziurawe (Dolina Miętusia)

Dziurawe (ok. 1390-1600 m n.p.m.) – skaliste zbocze w Dolinie Miętusiej w polskich Tatrach Zachodnich, wznoszące się po jej zachodniej stronie, pomiędzy Małą Świstówką a Wielką Świstówką.

Widok ze szlaku przez Kobylarzowy Żleb
Mała Świstówka, Dziurawe i północna część Twardej Galerii

Dziurawe zbudowane jest ze skał wapiennych. Znajdują się w nim dobrze wykształcone żłobki krasowe, od których właśnie pochodzi nazwa zbocza[1]. Zbocze wznosi się nad najniższą częścią Wielkiej Świstówki i najwyższą częścią Wantuli. Jest dość strome, niżej porośnięte lasem, wyżej kosodrzewiną. Miejscami oddzielone jest od doliny pasem skał o wysokości kilkudziesięciu metrów. Od zachodu nad Dziurawem wznoszą się niemal pionowe ściany Dziurawej Baszty i mniej urwiste Harnasiowe Czuby. Z górnej, południowej części Dziurawego prowadzą trawiaste zachody, które przez Twardą Ścianę na kilku poziomach doprowadzają do porośniętego murawą fragmentu Twardych Spadów[2].

Według opinii geologów przed kilkunastoma tysiącami lat na Dziurawem wystąpił wielki obryw skalny, w wyniku którego ogromne masy głazów osunęły się na dół. Później przetransportowane zostały w dół przez lodowiec i utworzyły wielkie gruzowisko, jakim są Wantule[3].

W Dziurawem znajduje się jedna z największych polskich jaskiń – Jaskinia Miętusia, a także m.in. jaskinie: Studnia w Dziurawem, Świstowa Szczelina, Piwnica Miętusia, Jasiowa Dziura, Jaskinia za Zaciskiem[1][4].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Władysław Cywiński: Tatry. Czerwone Wierchy, część zachodnia. Przewodnik szczegółowy, tom 3. Poronin: Wyd. Górskie, 1996. ISBN 83-7104-011-3.
  3. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.
  4. Jaskinie, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy, jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2016-06-25].