Dzmitryj Pauliczenka

białoruski wojskowy

Dzmitryj Walerjewicz Pauliczenka (biał. Дзмі́трый Валер’евіч Паўлічэ́нка[1], ros. Дмитрий Валерьевич Павличенко, Dmitrij Walerjewicz Pawliczenko; ur. w 1966 w Witebsku) – białoruski wojskowy, pułkownik, były szef oddziałów specjalnych białoruskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W 2000 roku został aresztowany przez białoruskie KGB i oskarżony o stworzenie Specjalnego Oddziału Szybkiej Reakcji - „szwadronu śmierci”, który porywał i zabijał białoruskich opozycjonistów[2]. Po wyborach prezydenckich w 2006 roku otrzymał zakaz wjazdu do krajów Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych[3].

Dzmitryj Pauliczenka
Дзмі́трый Паўлічэ́нка
pułkownik
Data i miejsce urodzenia

1966
Witebsk, Białoruska SRR, ZSRR

Przebieg służby
Lata służby

do 6 października 2008

Siły zbrojne

Siły Zbrojne Republiki Białorusi

Jednostki

Brygada Specjalnego Przeznaczenia Wojsk Wewnętrznych MSW (в/ч 3214)

Stanowiska

Dowódca

Odznaczenia
Order za osobiste męstwo (Białoruś)

Pełnił funkcję dowódcy Brygady Specjalnego Przeznaczenia Wojsk Wewnętrznych MSW (в/ч 3214, Urucze, Mińsk). 6 października 2008 roku został odwołany ze stanowiska przez ministra spraw wewnętrznych Uładzimira Nawumaua. Zastąpił go płk. Juryj Karajeu[4]. Wkrótce potem Pauliczenka przeszedł na emeryturę.

Opinie na temat udziału w łamaniu praw człowiekaEdytuj

Według raportu przygotowanego przez polską Fundację Wolność i Demokracja, Dzmitryj Pauliczenka jest podejrzany o udział w porwaniu i zamordowaniu przeciwników politycznych Alaksandra Łukaszenki: Wiktara Hanczara, Anatola Krasouskiego, Juryja Zacharanki i Dzmitryja Zawadskiego, a także, że wielokrotnie kierował brutalnym rozpędzaniem demonstracji w Mińsku, osobiście katował wielu ich uczestników[5]. 2 lutego 2011 roku znalazł się na liście pracowników organów administracji Białorusi, którzy za udział w domniemanych fałszerstwach i łamaniu praw człowieka w czasie wyborów prezydenckich w 2010 roku otrzymali zakaz wjazdu na terytorium Unii Europejskiej[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywne formy zapisu:
    • według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Дзьмі́тры Валер’евіч Паўлічэ́нка (czyt. Dzmitry Walerjewicz Pauliczenka);
    • przy użyciu białoruskiej łacinki: Dzmitryj Valer'jevič Paŭličenka lub Dzmitry Valer'jevič Paŭličenka.
  2. Andrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń, Łukaszenka. Niedoszły car Rosji, SIW Znak, Kraków 2014, s. 105-119.
  3. Executive Order: Blocking Property of Certain Persons Undermining Democratic Processes or Institutions in Belarus, georgewbush-whitehouse.archives.gov, 19 czerwca 2006 [dostęp 2021-10-01] [zarchiwizowane z adresu 2011-10-20] (ang.).
  4. Wiaczesław Budkiewicz: Pawliczenko pieriewiedien w rasporiażenije komandujuszczego wnutriennimi wojskami MWD. Naznaczen nowyj komandir w/cz3214 (ros.). W: BiełaPAN [on-line]. TUT.BY, 2008-10-06 13:50. [dostęp 2011-01-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-10-09)].
  5. Białoruski system represji…. s. 45.
  6. Pouny spis 208 biełaruskich czynounikau, jakim zabaronieny ujezd u ES (biał.). Nasza Niwa, 2011-10-11 12:05. [dostęp 2011-10-11].

BibliografiaEdytuj