Edmund Czaplicki

polski wioślarz

Edmund Czaplicki (ur. 28 października 1904 w Warszawie, zm. 1940 w Charkowie) – polski hokeista na lodzie, wioślarz, olimpijczyk z Sankt Moritz 1928.

Edmund Czaplicki
Data i miejsce urodzenia

28 października 1904
Warszawa

Data i miejsce śmierci

1940
Charków

Dorobek medalowy
Mistrzostwa Europy
brąz Como 1927 ósemka
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Młodość i służba wojskowaEdytuj

Urodził się 28 października 1904 w Warszawie jako syn Aleksandra i Karoliny z Boczkowskich. Jego ojciec był kolejarzem. W 1915 r wyjechał z rodzicami do Rosji. Uczęszczał do Gimnazjum w Połtawie[1]. Latem 1918 powrócił do Warszawy i kontynuował naukę. W 1923 zdał maturę w Gimnazjum Męskim Kazimierza Kulwiecia w Warszawie rozpoczął studia na wydziale elektroniki Politechniki Warszawskiej[2]. Z powodu trudnej sytuacji materialnej przerwał je. Podczas wojny polsko-bolszewickiej był kurierem Oddziału III Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1930 odbywał służbę wojskową w szkole podoficerów rezerwy saperów w Modlinie. W tym samym roku wrócił na studia. Został podporucznikiem rezerwy[2].

Kariera sportowaEdytuj

Hokej na lodzieEdytuj

Wszechstronny sportowiec. W zimie uprawiał hokej na lodzie, a latem wioślarstwo reprezentując AZS Warszawa. Występował w drużynie hokeja na lodzie klubu AZS Warszawa na pozycji bramkarza[2]. W latach 1927–1930 zdobywał c czterokrotnie tytuł mistrza Polski. W latach 1926–1927 brał udział w mistrzostwach Europy w hokeju na lodzie (Polska zajęła 4. miejsce). W 1928 został akademickim mistrzem świata w hokeju na lodzie. W tym samym roku uczestniczył w igrzyskach olimpijskich w Sankt Moritz na których Polska po remisie ze Szwecją 2:2 i przegranej z Czechosłowacją 2:3 zakończyła udział na fazie grupowej[2]. W reprezentacji Polski rozegrał 15 spotkań. W latach 1927–1928 był sekretarzem, a w latach 1933–1934 działaczem Polskiego Związku Hokeja na Lodzie.

WioślarstwoEdytuj

Karierę wioślarską rozpoczął w połowie lat dwudziestych. Był sternikiem czwórki i ósemki. W 1927 zdobył mistrzostwo Polski w ósemce. W tym samym roku 1927 zdobył brązowy medal Mistrzostw Europy w wioślarstwie w ósemce ze sternikiem. Nie wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie. Był instruktorem sekcji wioślarskiej AZS Warszawa[2].

Dalsze losyEdytuj

Podczas II wojny światowej został wzięty do niewoli i osadzony w obozie w Starobielsku. Został rozstrzelany przez NKWD w Charkowie[3].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wryk 2015 ↓, s. 180.
  2. a b c d e Wryk 2015 ↓, s. 181.
  3. Wryk 2015 ↓, s. 182.
  4. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 106 „za zasługi na polu rozwoju sportu”.

BibliografiaEdytuj