Edmund Zimmer

Oficer Wojska Polskiego

Edmund Albin Zimmer (ur. 10 października 1890, zm. 2 listopada 1972 w Londynie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.

Edmund Zimmer
Ilustracja
Edmund Zimmer (przed 1933)
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data urodzenia 10 października 1890
Data i miejsce śmierci 2 listopada 1972
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Polskie Siły Zbrojne w ZSRR
Jednostki 1 Pułk Artylerii Polowej Legionów,
10 Pułk Artylerii Polowej2 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów,
Szkoła Podchorążych Artylerii,
Centrum Wyszkolenia Artylerii,
20 Pułk Artylerii Lekkiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 10 października 1890[1]. Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia porucznika[2]. W szeregach 1 pułku artylerii polowej Legionów w stopniu porucznika uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał Order Virtuti Militari. Został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3]. W 1923 był p.o. dowódcy III dywizjonu macierzystego 1 pułku artylerii polowej Legionów, stacjonującego w Wilnie[4]. Następnie awansowany na stopień majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[5][6]. W 1924 był etatowym dowódcą III dywizjonu 1 pap Leg[7]. W 1928 był dowódcą III dywizjonu 10 pułku artylerii polowej w Łodzi[8]. Od 27 kwietnia 1929 do 31 sierpnia 1931 był zastępcą dowódcy pułku w 2 pułku artylerii lekkiej Legionów w Kielcach. W tym czasie został awansowany na stopień podpułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930[9]. Przeniesiony z kieleckiego pułku od 1931 do 1932 był dowódcą dywizjonu szkolnego w Szkole Podchorążych Artylerii[10]. W 1932 był w kadrze Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu[11]. Od listopada 1935 do 1939 był dowódcą 20 pułku artylerii lekkiej, po czym został przeniesiony w stan spoczynku.

Podczas II wojny światowej wstąpił do formowanych w 1941 Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Został dowódcą Centrum Wyszkolenia Artylerii w Kara-Suu w Kirgiskiej Republice. Po wojnie przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii[1]. Do końca życia pozostawał w stopniu podpułkownika[1]. Zmarł nagle 2 listopada 1972 w Londynie[1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj