Otwórz menu główne

Ester Wilenska, Estera Wileńska (hebr.: אסתר וילנסקה, ang.: Esther Vilenska, ur. 8 czerwca 1918 w Wilnie, zm. 8 listopada 1975 w Tel Awiwie) – izraelska dziennikarka i polityk pochodząca z Polski, w latach 1951–1959 oraz 1961–1965 posłanka do Kneset z listy Komunistycznej Partii Izraela.

Ester Wilenska
אסתר וילנסקה
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1918
Wilno, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 8 listopada 1975
Tel Awiw-Jafa
Poseł do Knesetu
Okres od 20 sierpnia 1951
do 30 listopada 1959
Okres od 4 września 1961
do 22 listopada 1965
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Izraela

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodziła się 8 czerwca 1918 w Wilnie, w ówczesnym Imperium Rosyjskim[1]. Dzieciństwo i młodość spędziła w Polsce, w Wilnie ukończyła szkołę średnią[1], następnie w 1938 wyemigrowała do Brytyjskiego Mandatu Palestyny[2]. Na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie zrobiła bakalaureat z socjologii i filozofii, a następnie ukończyła studia magisterskie z historii[1].

Od 1940 należała do Komunistycznej Partii Izraela (Maki)[1], wyszła za mąż za jej przywódcę Me’ira Wilnera, jednak ich małżeństwo ostatecznie zakończyło się rozwodem[3]. Od 1943 była redaktorem, a od 1947 redaktorem naczelnym pisma Kol ha Am (Głos Ludu)[1]. Od 1949 do 1973 zasiadała we władzach organizacji związkowej Histadrut.

Po uzyskaniu przez Izrael niepodległości zasiadała w radzie miejskiej Tel Awiwu (w latach 1949–1951), a w wyborach parlamentarnych w 1951 po raz pierwszy dostała się do izraelskiego parlamentu[1]. W drugim Knesecie zasiadała w komisjach służby publicznej, budownictwa, pracy oraz spraw gospodarczych. W wyborach w 1955 ponownie została wybrana posłem. W trzecim Knesecie zasiadała w komisjach spraw publicznych, budownictwa, konstytucyjnej, pracy oraz spraw gospodarczych. W kolejnych wyborach nie uzyskała reelekcji, ale w przyspieszone wybory w 1961 przyniosły jej mandat poselski. W piątym Knesecie zasiadała w komisjach służby publicznej, edukacji i kultury oraz pracy[1]. Po rozłamie partii pozostała w Maki, była jedną z liderek ugrupowania. Pod koniec życia poświęciła się pisarstwu i napisała autobiografię (wydaną już po jej śmierci) oraz kilka innych publikacji historycznych[1]. W 1973 opuściła Maki, zakładając partię Aki (Opozycyjna Partia Komunistyczna). Zmarła 8 listopada 1975 w Tel Awiwie; stworzone przez nią ugrupowanie nie przetrwało[2].

Życie prywatneEdytuj

Była żoną Me’ira Wilnera, z którym miała dwóch synów, małżeństwo zakończyło się rozwodem[4]. Wyszła drugi raz za mąż za Cewiego Bernsteina, również członka Maki. Pozostali małżeństwem do jej śmierci[2].

PublikacjeEdytuj

Lista wybranych publikacji książkowych, wszystkie po hebrajsku, angielskie tytuły za stroną Knesetu[1].

  • התקוממות האיכרים הגדולה בגרמניה: חלוץ המהפכות החברתיות („The Peasants Revolt in Germany: the Pioneer of Social Revolutions”) (1971)
  • האינטרנציונל הסוציאליסטי והתהוות הקומאינטרן („The Socialist International and the Formation of the Comintern”) (1974)
  • השאלה הלאומית בהלכה ובמעשה של הבולשביקים עד מותו של לנין 1924 („The National Question in Bolshevik Theory and Practice–until the Death of Lenin in 1924”) (1977)
  • „Values and Struggles: A Collection of Writings, Speeches and Work Law Proposals in the Knesset” (1977)
  • פרקי חיים: אסתר וילנסקה, (“Chapters in a Life”), redakcja Cwi Britstein (autobiografia, 1984)

Była także redaktorem książki 100 שנה להולדתו של לנין („One Hundred Years Since the Birth of Lenin”) (1970)

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i Ester Wilenska (ang.) – profil na stronie Knesetu.
  2. a b c Esther Wilenska Dead at 57. jta.org. [dostęp 2016-03-07].
  3. Family ties. knesset.gov.il. [dostęp 2016-03-07].
  4. Lawrence Joffe: Meir Vilner. The Guardian. [dostęp 2016-03-07].