Eugeniusz Solski

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Eugeniusz Solski (ur. 7 stycznia 1893 w Wilnie, zm. 28 grudnia 1937 w Warszawie) – komandor dyplomowany Marynarki Wojennej.

Eugeniusz Solski
Ilustracja
Od lewej kmdr Eugeniusz Solski, jego adiutant por. Jerzy Maria Kossakowski i por. marynarki duńskiej Dahl (1927)
komandor dyplomowany komandor dyplomowany
Data i miejsce urodzenia 7 stycznia 1893
Wilno
Data i miejsce śmierci 28 grudnia 1937
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1910-1937
Siły zbrojne Naval Ensign of Russia.svg Marynarka Wojenna Imperium Rosyjskiego,
Orzeł hallerczyków.jpg Błękitna Armia
Naval Ensign of Poland2.svg Marynarka Wojenna (II RP)
Jednostki Kierownictwo Marynarki Wojennej
Dywizjon Ćwiczebny
Dywizjon Torpedowców
Dowództwo Floty
Port wojenny Gdynia
Odcinek Hel
Stanowiska szef wydziału
szef sztabu
dowódca dywizjonu,
dowódca odcinka
dowódca rejonu umocnionego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Danebroga (Dania) Komandor Orderu Wazów (Szwecja) Oficer Orderu Sławy (Tunezja) Order Sławy (Turcja) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

 
Kmdr Józef Unrug, adm. Jean de Laborde i kmdr Solski na pokładzie ORP „Bałtyk” w czerwcu 1931

Eugeniusz Solski urodził się 7 stycznia 1893 w Wilnie. W 1910 został absolwentem Korpusu Morskiego w Petersburgu. Służył w rosyjskiej marynarce wojennej podczas I wojnie światowej awansując do stopnia kapitana. Po wybuchu rewolucji październikowej w 1917 działał w ruchu niepodległościowym na obszarze Finlandii. Przedostał się do Francji, gdzie został absolwentem kursu w Szkole Sztabu w Melun. U schyłku wojny w listopadzie 1918 wstąpił do Armii Polskiej we Francji. Wszedł w skład sztabu III Korpusu Armii gen. Józefa Hallera.

Po odzyskaniu przez Polskę w 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Po wybuchu wojnie polsko-bolszewickiej brał udział w działaniach wojennych. 14 lutego 1920 został przyjęty do utworzonej polskiej Marynarki Wojennej. W randze kapitana uczestniczył w transportowaniu amunicji dla polskich armii z Salonik. Następnie służył w Brytyjskiej Misji Wojskowej w Polsce. Awansowany do stopnia majora objął funkcję szefa Wydziału Zagranicznego w Departamencie Spraw Morskich. Został awansowany do stopnia komandora podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i w 1923 był odkomenderowany na studia do Morskiej Szkoły Wojennej[1] (franc. École de Guerre Navale) w Paryżu. Ukończył studia uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Po powrocie do Polski służył w Kierownictwie Marynarki Wojennej: w 1923, 1924 był kierownikiem Wydziału Organizacyjno-Mobilizacyjnego[2], następnie szefem sztabu. Został awansowany do stopnia komandora porucznika Sztabu Generalnego ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924. W czerwcu 1926 został przydzielony do Dowództwa Floty na stanowisko dowódcy Dywizjonu Ćwiczebnego[3]. W kwietniu następnego roku został dowódcą Dywizjonu Torpedowców[4][5]. W kwietniu 1929 został przydzielony do Dowództwa Floty w Gdyni na stanowisko szefa sztabu[6][7]. 12 października 1935 został wyznaczony na stanowisko dowódcy Odcinka Wybrzeża Morskiego Hel. 19 marca 1936 został mianowany komandorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 1. lokatą w korpusie morskim[8]. 21 sierpnia tego roku został dowódcą Rejonu Umocnionego Hel[9]. Zmarł 28 grudnia 1937 w Warszawie po długiej chorobie[10]. 31 grudnia 1937 został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[11].

Komandor Solski uczestniczył w międzynarodowych konferencjach jako delegat morski Polski, m.in.: w 1929 na X Zgromadzeniu Ligi Narodów, w 1930 na konferencji morskiej w Londynie, jako ekspert na konferencji kodyfikacyjnej w Hadze, jako szef delegacji polskiej i gdańskiej na konferencji dla oświetlenia i oznaczenia brzegów w Lizbonie, w 1932 jako ekspert na konferencji rozbrojeniowej w Genewie. Po tym jak 25 marca 1935 Wielka Brytania podpisała traktat morski ze Stanami Zjednoczonymi i Francją, w maju 1935 został przydzielony jako ekspert do Ambasady RP w Londynie celem prac w razie ewentualnego przystąpienia Polski do tej umowy[12].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1443.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 32, 1311.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 24 z 23 czerwca 1926 roku, s. 192.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 167.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 847.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 132.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 393, 893.
  8. Sawicki 2011 ↓, s. 506.
  9. Sawicki 2011 ↓, s. 248.
  10. Ś. p. Eugeniusz Solski. „Kurier Warszawski”. Nr 356, s. 4, 6, 29 grudnia 1937. 
  11. Pogrzeb komandora Solskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 297 z 1 stycznia 1938. 
  12. Polska a traktat morski. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 115 z 20 maja 1935. 
  13. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 13, s. 281, 11 listopada 1933. 
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 120.
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 9/1934, s. 122

BibliografiaEdytuj