Otwórz menu główne

Euzebiusz Dworkin (ur. 25 grudnia 1910 w Surażu, zm. 16 marca 1981) – polski dyplomata, oficer Wojska Polskiego.

Euzebiusz Dworkin
Imię przy narodzeniu 16 marca 1981
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1910
Suraż
Miejsce spoczynku Cmentarz Wojskowy na Powązkach
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej

Syn Adama i Sary. Podczas II wojny światowej od sierpnia 1943 służył w 1 Korpusie Polskim w ZSRR. Pełnił funkcję szefa Wydziału Zaopatrzenia Technicznego Samodzielnego Batalionu Specjalnego od 8 kwietnia 1944 do 15 listopada 1944. Od 15 czerwca 1944 był szefem Wydziału Wyszkolenia CW WW w Jastkowie. Od 1 marca 1945 był szefem sztabu 3 Brygady WW w Lublinie. Od czerwca do września 1945 pozostawał do dyspozycji Wydziału Personalnego KBW w Warszawie.

Po wojnie podjął służbę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych PRL od września 1945. Pełnił funkcję I sekretarza Polskiego Poselstwa w Meksyku od października 1945, w Argentynie od kwietnia 1947 do września 1948, zaś od października 1948 w Brazylii. Sprawował stanowisko przedstawiciela dyplomatycznego PRL w Brazylii jako kierownik placówki w Rio de Janeiro w randze chargé d'affaires ad interim od 1 lutego 1950 do 1 grudnia 1953. Później pozostawał do dyspozycji Departamentu Kadr w stopniu starszego radcy w MSZ. Członek Komitetu POP PZPR przy MSZ w latach 1955-1956[1].

Zmarł 16 marca 1981[2]. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie][2].

Odznaczenia i orderyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Paweł Ceranka, Podstawowa Organizacja Partyjna PZPR w Ministerstwie Spraw Zagranicznych 1949–1989, w: Pamięć i Sprawiedliwość, 1 (27) 2016, s. 301.
  2. a b Lista pochowanych. Euzebiusz Dworkin. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-05-20].
  3. M.P. z 1952 r. nr 9, poz. 77
  4. M.P. z 1955 r. nr 42, poz. 415

BibliografiaEdytuj