Otwórz menu główne

Feliks Baranowski

polski polityk

Feliks Baranowski (ur. 28 maja 1915 w Zarzeczewie, zm. 21 czerwca 1992) – polski nauczyciel, związkowiec i polityk. Poseł do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I i II kadencji oraz minister gospodarki komunalnej (1952–1956) i minister oświaty (1956).

Feliks Baranowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 maja 1915
Zarzeczewo
Data śmierci 21 czerwca 1992
Minister oświaty
Okres od 11 września 1956
do 13 listopada 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Witold Jarosiński
Następca Władysław Bieńkowski
Minister gospodarki komunalnej
Okres od 21 listopada 1952
do 1 lutego 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Kazimierz Mijal
Następca Kazimierz Mijal
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

 
Grób Feliksa Baranowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Syn Jana i Stanisławy, uzyskał wykształcenie średnie, z zawodu nauczyciel. W latach 30. należał do Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Od 1936 członek Polskiej Partii Socjalistycznej, w okresie 1941–1943 Polskich Socjalistów, następnie do 1945 Robotniczej Partia Polskich Socjalistów, od 1945 „lubelskiej” PPS, a następnie od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Pracował w strukturach partyjnych, w 1945 kierownik wydziału okóglnoorganizacyzjnego Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS, a w 1948 wydziału samorządowo-organizacyjnego. W okresie 1945–1948 członek Rady Naczelnej i CKW. W latach 1946–1947 I sekretarz wojewódzkiego komitetu PPS Warszawa-województwo, od czerwca do października 1948 pełnił funkcję przewodniczącego WK PPS Warszawa-województwo, a następnie do grudnia sekretarz stołeczny PPS. W PZPR członek Komitetu Centralnego (1948–1964), członek biura organizacycjnego KC (1948–1954) i kierownik wydziału oświaty KC w 1956. Ponadto był I sekretarzem komitetu wojewódzkiego w Poznaniu (1950–1951) i w Bydgoszczy (1951–1952, 1956–1958). Członek Centralnej Komisji Rewizyjnej w latach 1964–1968.

Pełnił mandat poselski do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I i II kadencji, w latach 1958–1961 sekretarz Klubu Poselskiego PZPR. W latach 1949–1950 podsekretarz stanu w Ministerstwie Administracji Publicznej, od 1952 do 1956 minister gospodarki komunalnej, a następnie w 1956 minister oświaty.

Od 1961 do 1969 był ambasadorem PRL w Niemczech Wschodnich.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj