Feliks Kozubowski (major)

major Wojska Polskiego
Ten artykuł dotyczy żołnierza. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.

Feliks Kozubowski[a] (ur. 7 lutego 1894, zm. 15 września 1939) – major piechoty Wojska Polskiego

Feliks Kozubowski
Ilustracja
major major
Data urodzenia 7 lutego 1894
Data i miejsce śmierci 15 września 1939
Sochaczew, Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 18 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
Główne wojny i bitwy kampania wrześniowa
obrona Sochaczewa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi
Tablica w Sochaczewie upamiętniająca Feliksa Kozubowskiego

ŻyciorysEdytuj

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1579. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1]. W 1923 roku był dowódcą II batalionu szkolnego w Centralnej Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 1 w Chełmnie, pozostając oficerem nadetatowym 84 pułku piechoty w Pińsku[2]. W latach 1924–1928 pełnił służbę w 42 pułku piechoty w Białymstoku[3][4]. 27 stycznia 1930 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 66. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W 1932 roku służył w Wojskowym Instytucie Przeciwgazowym w Warszawie[6].

W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził II batalionem 18 pułku piechoty (26 DP) ze Skierniewic.

W godzinach rannych 13 września, w czasie bitwy nad Bzurą, dowodzony przez niego pododdział zluzował III/144 pp (rez.) i 67 batalion saperów na wschodnim brzegu Bzury, na przedmościu Sochaczewa (obrona Sochaczewa 1939). Rano następnego dnia z niewiadomych przyczyn wycofał się z miasta. Zawrócony przez płk dypl. Tadeusza Parafińskiego, około godz. 10.00 natarł z marszu na miasto i odrzucił nieprzyjaciela, który w międzyczasie obsadził Sochaczew. W godzinach popołudniowych został wyparty z zajmowanych stanowisk, lecz po wprowadzeniu do walki odwodów odzyskał je na powrót. W trakcie ciężkich walk o miasto, trwających 2,5 doby, jego batalion stracił 80% stanu osobowego. Zginął rankiem 15 września podczas wycofywania się z miasta, na przeprawie pontonowej przez Bzurę[7]. Pochowany razem ze swoimi żołnierzami na cmentarzu św. Wawrzyńca w Sochaczewie.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UpamiętnienieEdytuj

  • Imieniem Feliksa Kozubowskiego nazwana została jedna z sochaczewskich ulic.
  • 11 listopada 2016 roku została nadana nazwa mostu w Sochaczewie im. mjr Feliksa Kozubowskiego.
  • 12 stycznia 2017 roku Minister Obrony Narodowej Antoni Macierewicz nadał 38 Sochaczewskiemu Dywizjonowi Zabezpieczenia Obrony Powietrznej imię mjr. Feliksa Kozubowskiego[8].
  • 13 kwietnia 2018 roku odbyła się uroczystość, podczas której Technikum Kształcenia Zawodowego nr 1 w Sochaczewie nadano imię mjr. Feliksa Kozubowskiego[9].

UwagiEdytuj

  1. Autorzy opracowań wymienionych w bibliografii podają, że major Kozubowski miał na imię Aleksander. W Wojsku Polskim pełnił służbę inny oficer noszący to imię i nazwisko. Aleksander Kozubowski urodził się 13 lutego 1899. Na porucznika został awansowany ze starszeństwem z 1 kwietnia 1922 roku w korpusie oficerów piechoty. W latach 1923–1924 pełnił służbę w 84 Pułku Piechoty w Pińsku, cztery lata później w Korpusie Ochrony Pogranicza, a w 1932 roku w 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Ostrowie Wielkopolskim. W 1939 roku był kierownikiem II referatu uzupełnień w Komendzie Rejonu Uzupełnień Ostrów Wielkopolski. Na kapitana został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 roku. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 367, 457. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 319, 399. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 150, 260. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 95, 588. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 313, 854.

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 64.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 367, 1515.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 229, 362.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 58, 195.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 24.
  6. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 37, 848.
  7. Inny przebieg walk o Sochaczew podał Marian Porwit, w oparciu o relację kpt. Antoniego Sygnarek, dowódcy 5 kompanii.
  8. Decyzja Nr 13/MON z dnia 12 stycznia 2017 r. w sprawie nadania imienia patrona i ustanowienia Święta 38. Sochaczewskiego Dywizjonu Zabezpieczenia Obrony Powietrznej w: Dziennik Urzędowy Ministra Obrony Narodowej z 13 stycznia 2017 r., poz. 12.
  9. Technikum Kształcenia Zawodowego nr 1 im. mjr. F. Kozubowskiego w Sochaczewie. oficjalna strona.

BibliografiaEdytuj