Konidiofor u Penicillium. Na fialidach powstają łańcuszki konidiów

Fialida – u grzybów jest to znajdujący się na końcu strzępki specjalny rodzaj komórki konidiotwórczej z otwartym końcem, przez który wydostają się wytworzone w niej zarodniki konidialne[1]. Nazwa pochodzi z języka greckiego (phiale – mała butelka, słój). Fialida to komórka, która po osiągnięciu określonego wzrostu nie rośnie już dalej, lecz zaczyna wytwarzać zarodniki[2]. Wyróżnia się dwa rodzaje fialid[3]:

  • monofialida – posiada jedno tylko miejsce tworzenia zarodników, przeważnie na szczycie fialidy,
  • polifialida – posiada kilka miejsc tworzenia zarodników.

Konidia powstające w fialidach mogą odrywać się pojedynczo (np. u Acremonium), tworzyć łańcuszki (np. u Penicillium) lub główkowate skupiska (np. u Aspergillus)[2].

Fialidy najczęściej mają banieczkowaty lub butelkowaty kształt. Po oddzieleniu się konidiów od fialidy pozostaje na niej ślad w postaci pierścienia, otoczony wyraźnym kołnierzykiem, sama fialida zaś nieco wydłuża się. Budowa fialid, rodzaj pozostawionego śladu i kołnierzyka, a także sposób konidiogenezy są ważnymi cechami przy mikroskopowym oznaczaniu wielu gatunków grzybów[4].

Powstające w fialidach konidia nazywane bywają fialokonidiami lub fialosporami[2].

Zredukowana forma fialidy wyrastająca ze strzępki bez przegrody u podstawy to adelofialida (adelophialide). Występuje np. u rodzajów Phialemonium i Lecythophora[5].

PrzypisyEdytuj

  1. Janusz Błaszkowski, Mariusz Tadych, Tadeusz Madej, Przewodnik do ćwiczeń z fitopatologii, Szczecin: Wyd AR w Szczecinie, 1999, ​ISBN 83-87327-23-9
  2. a b c Słowniczek terminologii stosowanej w mykologii medycznej. [dostęp 2016r-01-06].
  3. Projekt Fusar. Fusarium. [dostęp 2016-06-02].
  4. Selim Kryczyński, Zbigniew Weber, Fitopatologia. Tom 1. Podstawy fitopatologii, Poznań: wydawca=PWRiL, 2010, strony =419, 420 ​ISBN 978-83-09-01-063-0
  5. Słowniczek pojęć mykologicznych [dostęp 2019-05-30].