Filip Nereusz Raczyński

Filip Nereusz Raczyński herbu Nałęcz (ur. 1747, zm. 1804 w Rogalinie[1]) – polski szlachcic, generał major wojsk koronnych, starosta mieściski (1764).

Filip Nereusz Raczyński
Ilustracja
Herb
Nałęcz
Rodzina Raczyńscy herbu Nałęcz
Data urodzenia 1747
Data i miejsce śmierci 1804
Rogalin
Ojciec Leon Raczyński
Matka Wirydiana Bnińska
Żona

Michalina Raczyńska

Dzieci

Edward Raczyński
Atanazy Raczyński Wojciech Raczyński

Odznaczenia
Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w 1747 w rodzinie Leona Raczyńskiego herbu Nałęcz (1698–1755) i Wirydianny Bnińskiej herbu Łodzia (1718–1797)[1].

W młodości wiele podróżował. Zajmował się różnymi dziedzinami wiedzy. Opanował kilka języków. W wojsku nie służył.

Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego z województwa poznańskiego[2]

Poseł na sejm 1768 roku z powiatu poznańskiego[3]. Jako poseł kościański na Sejmie Rozbiorowym 1773–1775 przystąpił do konfederacji Adama Ponińskiego.[4]

W 1776 kupił szefostwo regimentu dragonów fundacji Raczyńskich, który w 1779 został spieszony i przemianowany na 9 regiment pieszy, i uzyskał patent generała. W 1782 był posłem województwa poznańskiego poznańskim ponownie został posłem poznańskim[5] Poseł województwa poznańskiego na Sejm Czteroletni w 1790 roku[6]. W 1792 razem z częścią regimentu uczestniczył w wojnie przeciwko Rosji. Po zwycięstwie targowiczan nadal szefował regimentowi. Był konsyliarzem konfederacji targowickiej z województwa poznańskiego.[7] Szefostwo utracił w 1794 i osiedlił się w Głogowie. Gospodarował potem na swoich dobrach w Wielkopolsce. Zmarł w Rogalinie.

W 1777 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[8].

Życie prywatneEdytuj

Żonaty z Michaliną Raczyńską, córką Kazimierza Raczyńskiego. Był ojcem Edwarda i Atanazego[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Marek Jerzy Minakowski: Filip Nereusz Raczyński z Małyszyna h. Nałęcz (pol.). W: Wielka Genealogia Minakowskiego [on-line]. sejm-wielki.pl, 2017-04-15. [dostęp 2017-04-15].
  2. Akt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 36.
  3. Wiadomości Warszawskie. 1768, nr 79, [b.n.s]
  4. Ryszard Chojecki, Patriotyczna opozycja na sejmie 1773 r., w: Kwartalnik Historyczny, LXXIX, nr 3, 1972, s. 545-562.
  5. Dyaryusz seymu wolnego ordynaryinego warszawskiego szescio=niedzielnego Roru[!] Panskiego MDCCLXXXII, [b.n.s].
  6. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 315.
  7. Leon Wegner, Konfederacja województw wielkopolskich z roku 1792, Poznań 1863, s. 152-153.
  8. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 184.

BibliografiaEdytuj

  • Henryk P. Kosk – Generalicja polska, tom II, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001, ​ISBN 83-87103-81-0