Frederic Charles Dreyer

brytyjski admirał

Frederic Charles Dreyer GBE, KCB (ur. 8 stycznia 1878 w Parsonstown, zm. 12 grudnia 1956) – brytyjski wojskowy, admirał Royal Navy, twórca jednego z pierwszych centralnych systemów kierowania ogniem artyleryjskim okrętów, uczestnik obu wojen światowych.

Frederic Charles Dreyer
Ilustracja
Admiral Admiral
Data i miejsce urodzenia 8 stycznia 1878
Parsonstown
Data i miejsce śmierci 12 grudnia 1956
Winchester
Przebieg służby
Lata służby 1893–1943
Siły zbrojne Royal Navy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy)

ŻyciorysEdytuj

Frederic Charles Dreyer był synem Johna Louisa Emila Dreyera, astronoma pochodzenia duńskiego. W 1891 roku wstąpił do Royal Navy jako kadet w Britannia Royal Naval College w Dartmouth. Dwa lata później otrzymał promocję do stopnia midszypmena. Po ukończeniu szkoły z piątą lokatą, służył na pancernikach „Anson” i „Barfleur”. W 1898 roku awansował do stopnia porucznika (Lieutenant). Przez kolejne lata zajmował się doskonaleniem wiedzy w swej specjalności: artylerii okrętowej.

W 1903 roku został przydzielony jako oficer artyleryjski na pancernik „Exmouth”, który wkrótce potem został okrętem flagowym admirała Arthura Wilsona, dowódcy Home Fleet. W 1907 roku awansował do stopnia komandora porucznika (Commander) i, na specjalne żądanie lorda Johna Fishera, został odkomenderowany do uczestniczenia w próbach artyleryjskich nowo zbudowanego pancernika „Dreadnought”. Pod koniec roku objął stanowisko w departamencie uzbrojenia morskiego Admiralicji. Pracował tam nad stworzeniem efektywnego systemu kierowania ogniem. System taki, oparty na analizie równań różniczkowych, przedstawił w tym czasie Arthur Pollen, nazywając go Argo Clock. Dreyer wykorzystał część doświadczeń Pollena, uzupełniając je własną inwencją i opracował swój system, nazwany Dreyer Fire Control Table. Obydwa zostały eksperymentalnie zainstalowane na dużych okrętach, po czym Admiralicja zdecydowała o wyborze rozwiązania Dreyera, pomimo że znaczna część prób wykazała wyższość (droższego) Argo Clock.

W 1909 roku Dreyer otrzymał przydział na nowy pancernik „Vanguard”. Rok później został oficerem flagowym admirała Johna Jellicoe, wówczas dowódcy Floty Atlantyckiej. W 1913 roku otrzymał swoje pierwsze stanowisko dowódcze: krążownik lekki „Amphion” i awansował do stopnia komandora (Captain). Pod koniec roku został oficerem flagowym kontradmirała Roberta Arbuthnota na pancerniku „Orion”, a w 1915 roku powrócił pod bezpośrednią komendę admirała Jellicoe, jako dowódca jego flagowego pancernika „Iron Duke” w składzie Grand Fleet. Na tym stanowisku pozostał do 1917 roku, uczestnicząc między innymi w bitwie jutlandzkiej. Następnie przeszedł wraz z admirałem Jellicoe do Admiralicji, obejmując stanowisko szefa departamentu uzbrojenia.

W 1919 roku, w stopniu komodora (Commodore), pełnił funkcję szefa sztabu admirała Jellicoe w trakcie jego podróży po dominiach Imperium brytyjskiego. W 1922 roku został dowódcą krążownika liniowego „Repulse”. W grudniu 1923 roku awansował do stopnia kontradmirała (Rear-Admiral), w roku następnym powrócił do służby w Admiralicji, jako asystent szefa sztabu. W latach 1927–1930 dowodził Eskadrą Krążowników Liniowych (Battle Cruiser Squadron) Floty Atlantyckiej, podnosząc swą flagę na „Hoodzie”, a po jego skierowaniu na remont na „Renownie”. W 1929 roku został wiceadmirałem (Vice-Admiral). Od 1930 roku ponownie pełnił służbę w sztabie Admiralicji, w 1932 roku awansowany do stopnia pełnego admirała (Admiral). W latach 1933–1936 był dowódcą China Station. Na emeryturę przeszedł w maju 1939 roku.

Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się jako ochotnik do Royal Naval Reserve. Pełnił służbę między innymi jako komodor konwojów w bitwie o Atlantyk oraz szef Naval Air Services. Ostatecznie odszedł w stan spoczynku w 1943 roku. Był odznaczony między innymi cywilnym (1914, za wkład w rozwój systemów kontroli ognia) i wojskowym (1916, za bitwę jutlandzką) Orderem Łaźni, komandorią Orderu Imperium Brytyjskiego (1919), komandorią Orderu Łaźni (1932) oraz Wielkim Krzyżem Orderu Imperium Brytyjskiego (1937). W 1955 roku ukazały się jego wspomnienia The Sea Heritage: a study in maritime warfare.

Zmarł 12 grudnia 1956 roku. Jeden z jego synów, Desmond Dreyer, również został admirałem Royal Navy.

BibliografiaEdytuj