Otwórz menu główne

Heikki Ikola

biathlonista fiński

Heikki Johannes Ikola (ur. 9 września 1947 w Jurvie) – fiński biathlonista, trzykrotny medalista igrzysk olimpijskich i siedmiokrotny medalista mistrzostw świata.

Heikki Ikola
Data i miejsce urodzenia 9 września 1947
Jurva, Finlandia
Klub Jurvan Urheilijat
Wzrost 181 cm
Debiut w PŚ 14.01 1978, Ruhpolding (5. miejsce - sprint)
Pierwsze punkty w PŚ 14.01 1978, Ruhpolding
(5. miejsce - sprint)
Pierwsze podium w PŚ 2.04 1978, Sodankylä
(2. miejsce - sprint)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Finlandia
Igrzyska olimpijskie
srebro Sapporo 1972 sztafeta
srebro Innsbruck 1976 b.indywidualny
srebro Innsbruck 1976 sztafeta
Mistrzostwa świata
złoto Anterselva 1975 sztafeta
złoto Anterselva 1975 b.indywidualny
złoto Vingrom 1977 b.indywidualny
złoto Lahti 1981 b.indywidualny
srebro Mińsk 1974 sztafeta
srebro Vingrom 1977 sztafeta
srebro Ruhpolding 1979 sztafeta
Zakończenie kariery: 1981 r.

KarieraEdytuj

W 1971 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Hämeenlinna, gdzie był dziesiąty w biegu indywidualnym i czwarty w sztafecie. Pierwszy sukces w karierze osiągnął na rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Sapporo. Indywidualnie nie startował, jednak wspólnie z Esko Sairą, Juhanim Suutarinenem i Maurim Röppänenem zajął drugie miejsce w sztafecie. Srebrny medal w tej konkurencji Finowie w składzie: Simo Halonen, Heikki Flöjt, Juhani Suutarinen i Heikki Ikola wywalczyli także podczas mistrzostw świata w Mińsku w 1974 roku. Ikola był tam też czwarty w biegu indywidualnym, przegrywając walkę o podium z Torem Svendsbergetem z Norwegii o 16,6 sekundy.

Pierwszy indywidualny medal wywalczył w 1975 roku, kiedy na mistrzostwach świata w Anterselvie w 1975 roku zwyciężył w biegu indywidualnym. W zawodach tych wyprzedził Nikołaja Krugłowa z ZSRR i Esko Sairę. Dzień później był czwarty w sprincie, w walce o podium ulegając Klausowi Siebertowi z NRD. Następnie razem z Henrikiem Flöjtem, Simo Halonenem i Juhanim Suutarinenem zwyciężył również w sztafecie.

W 1976 roku wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku. W biegu indywidualnym dwukrotnie nie trafił na strzelnicy i uzyskał ósmy czas biegu, co jednak pozwoliło mu zdobyć srebrny medal. Do zwycięzcy, Nikołaja Krugłowa, stracił ponad 1:30 minuty, a trzeciego na mecie Aleksandra Jelizarowa wyprzedził o 12 sekund. Parę dni później sztafeta Finlandii w składzie Henrik Flöjt, Esko Saira, Juhani Suutarinen i Heikki Ikola zajęła drugie miejsce. Z uwagi na nieobecność sprintu w programie olimpijskim rozegrano w 1976 roku również mistrzostwa świata w Anterselvie. Zawodnicy rywalizowali tam wyłącznie w sprincie, który Ikola ukończył na czwartej pozycji, tuż za Krugłowem.

Kolejne dwa medale wywalczył podczas mistrzostw świata w Vingrom w 1977 roku. W biegu indywidualnym wywalczył swój drugi tytuł mistrzowski, wyprzedzając Norwega Sigleifa Johansena i Aleksandra Tichonowa z ZSRR. W sprincie był piąty, natomiast w sztafecie ponownie zdobył srebrny medal. Tym razem sztafeta Finlandii startowała w składzie Erkki Antila, Raimo Seppänen, Simo Halonen i Heikki Ikola. W tym samym składzie Finowie zajęli też drugie miejsce na mistrzostwach świata w Ruhpolding w 1979 roku. Poza tym był siódmy w biegu indywidualnym, a w sprincie nie wystartował.

Swój ostatni medal wywalczył na mistrzostwach świata w Lahti w 1981 roku. Po raz trzeci w karierze zwyciężył tam w biegu indywidualnym, zostając drugim po Tichonowie zawodnikiem w historii, który trzykrotnie został mistrzem świata w tej konkurencji. Pozostałe miejsca na podium zajęli Frank Ullrich z NRD i Erkki Antila. W sprincie był dziewiąty, a w sztafecie szósty. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Lake Placid rok wcześniej, gdzie w biegu indywidualnym zajął osiemnastą pozycję.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 14 stycznia 1978 roku w Ruhpolding, zajmując piąte miejsce w sprincie. Tym samym już w swoim debiucie zdobył pierwsze punkty. Na podium zawodów tego cyklu pierwszy raz stanął 2 kwietnia 1978 roku w Sodankylä, kończąc rywalizację w tej konkurencji na drugiej pozycji. Rozdzielił tam dwóch reprezentantów ZSRR: Władimira Barnaszowa i Aleksandra Tichonowa. W kolejnych startach jeszcze jeden raz plasował się w czołowej trójce: 2 lutego 1981 roku w Lahti wygrał bieg indywidualny. W klasyfikacji generalnej sezonu 1978/1979 był dziesiąty.

Wybrany najlepszym sportowcem swego kraju w latach 1975 i 1981. W 1980 roku był chorążym reprezentacji Finlandii na ZIO 1980 roku[1]. W 1982 roku zakończył karierę zawodową.

Po zakończeniu kariery pracował jako trener, prowadził między innymi reprezentację Finlandii na ZIO 1988 i ZIO 1992. Następnie pracował jako komentator sportowy.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskieEdytuj

Rok Miejscowość Konkurencje
IN SP PU MS RL RM
1972 Sapporo nd. nd. nd. 2. nd.
1976 Innsbruck 2. nd. nd. nd. 2. nd.
1980 Lake Placid 18. nd. nd. nd.

Mistrzostwa świataEdytuj

Rok Miejscowość Konkurencje
IN SP PU MS RL RM
1971 Hämeenlinna 10. nd. nd. nd. 4. nd.
1973 Lake Placid 11. nd. nd. nd. 4. nd.
1974 Mińsk 4. 13. nd. nd. 2. nd.
1975 Anterselva 1. 4. nd. nd. 1. nd.
1976 Anterselva nd. 4. nd. nd. nd. nd.
1977 Vingrom 1. 5. nd. nd. 2. nd.
1978 Hochfilzen 4. nd. nd. nd.
1979 Ruhpolding 7. DNS nd. nd. 2. nd.
1981 Lahti 1. 9. nd. nd. 6. nd.
1982 Mińsk 26. 16. nd. nd. 8. nd.

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1977/1978 16.
1978/1979 10.
1979/1980 -
1980/1981 ?
1981/1982 20.

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Lokata Pudła Czas biegu Strata Zwycięzca
1. 2 kwietnia 1978   Sodankylä Sprint na 10 km 2. 1 32:00,2 +59,3 Władimir Barnaszow
2. 2 lutego 1981   Lahti Bieg indywidualny na 20 km 1. 0+0+0+0 1:13:07,2

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj