Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1992

XVI Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Albertville

XVI Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się we francuskiej miejscowości Albertville w 1992 roku. Startowało 1801 zawodników (488 kobiet) z 64 krajów. Po raz pierwszy wystartowali reprezentanci 12 państw: Algierii, Bermudów, Brazylii, Chorwacji, Estonii, Hondurasu, Litwy, Łotwy, Republiki Irlandii, Słowenii i Suazi.

XVI Zimowe Igrzyska Olimpijskie
ilustracja
IO 1988

IO 1994

Stolica igrzysk

Albertville
 Francja

Liczba ekip

64

Liczba sportowców

1801

Liczba konkurencji

57 w 7 dyscyplinach

Otwarcie

8 lutego 1992

Oficjalne otwarcie

François Mitterrand

Zamknięcie

23 lutego 1992

Przysięga olimpijska

Surya Bonaly (sportowcy)
Pierre Bornat (sędziowie)

Znicz olimpijski

Michel Platini
François-Cyrille Grange

Stadion

Théâtre des Cérémonies, Albertville

Wybór gospodarzaEdytuj

Do organizacji zimowych igrzysk olimpijskich w 1992 roku kandydowało siedem miast: Albertville, Anchorage, Berchtesgaden, Cortina d’Ampezzo, Falun, Lillehammer oraz Sofia. W październiku 1986 roku w Lozannie, Międzynarodowy Komitet Olimpijski wybrał z tego grona miasto organizatora Igrzysk Zimowych Olimpijskich.

Wyniki głosowania na gospodarza Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1992
Miasto Państwo Runda 1 Runda 2 Runda 3 Runda 4 Dogrywka 5 Runda 6
Albertville   Francja 19 26 29 42 51
Sofia   Bułgaria 25 25 28 24 25
Falun   Szwecja 10 11 11 11 41 9
Lillehammer   Norwegia 10 11 9 11 40
Cortina d’Ampezzo   Włochy 7 6 7
Anchorage   Stany Zjednoczone 7 5
Berchtesgaden   Niemcy 6

Ostatecznie gospodarza wyłoniono 17 października 1986 roku, podczas 91. sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Lozannie. W szóstej turze głosowania, z liczbą 51 głosów, zwyciężyło francuskie Albertville.W sukces Albertville nie wierzyło wielu analityków i ekspertów. Wszystko dlatego, iż Francuzi postanowili rozłożyć igrzyska na przestrzeni 1040 kilometrów kwadratowych. MKOl uwierzył jednak w obietnice szefów komitetu organizacyjnego – Michela Barniera i słynnego alpejczyka Jeana-Calude'a Killy'ego – iż impreza zachowa spójny charakter. Rzeczywistość okazała się jednak inna. Zaledwie 18 konkurencji rozegrano w głównym mieście ZIO, zaś pozostałe zostały rozsiane po Courchevel, La Plagne, Les Arcs, Les Menuires, Les Saisies, Meribel, Pralognan-la-Vanoise, Tignes i Val d'Isere. Skończyło się na horrorze logistycznym, przede wszystkim dla kibiców i dziennikarzy, muszących pokonywać znaczne odległości z jednej olimpijskiej areny na drugą. Głos zabierali także ekolodzy, którzy sprzeciwiali się decyzji francuskiego rządu o zniesieniu programu ochrony lasów w celu zbudowania toru bobslejowego i tras narciarskich. Prawdziwym problemem były jednak przemiany polityczne w Europie. Gospodarze nie byli przygotowani na przyjazd kilkunastu dodatkowych reprezentacji. Dość powiedzieć, iż miasto Brides-les-Baines, gdzie wybudowano wioskę olimpijską, miało 10 milionów dolarów deficytu i wisiało nad nim widmo bankructwa. Problem został rozwiązany w następujący sposób – państwa byłego Związku Radzieckiego (z wyłączeniem Litwy, Łotwy i Estonii), przysłały na igrzyska wspólną reprezentację, pod nazwą Wspólnoty Niepodległych Państw. Ich przyjazd na imprezę został opłacony przez głównych sponsorów MKOl.Uroczysta ceremonia otwarcia XVI Zimowych Igrzysk Olimpijskich miała miejsce 8 lutego 1992 roku na Theatre des Ceremonies w Albertville. Do regionu Savoie we Francji przybyło 1801 sportowców z 64 państw. Po ośmiu latach przerwy do rywalizacji powrócił Senegal, po pięćdziesięciu sześciu – Łotwa, zaś po sześćdziesięciu czterech - Litwa. Ponownie witano także reprezentację zjednoczonych Niemiec, a w miejsce ZSRR pojawiła się drużyna Wspólnoty Niepodległych Państw. Na zimowych igrzyskach zadebiutowały z kolei zespoły Algierii, Bermudów, Brazylii, Chorwacji, Estonii, Hondurasu, Irlandii, Słowenii i Suazi. W porównaniu z zawodami w Calgary, do Albertville nie przybyły ekipy Fidżi, Guamu, Gwatemali, Meksyku i Portugalii. We Francji pojawiła się także 53-osobowa reprezentacja Polski, której chorążym po raz drugi został hokeista, Henryk Gruth. Europejska Wspólnota Gospodarcza, znana obecnie jako Unia Europejska, proponowała komitetowi organizacyjnemu 12 milionów dolarów, w zamian za umożliwienie otwarcia igrzysk Jacques'owi Delors, przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Francuzi jednak byli nieugięci i imprezę w Albertville otworzył ich prezydent, Francois Mitterrand. Ogień olimpijski na stadion wprowadził Michel Platini. Znakomity francuski piłkarz przekazał jednak na samym końcu pochodnię towarzyszącemu mu ośmiolatkowi. I to właśnie Francois-Cyrille Grange zapalił olimpijski znicz.

Dyscypliny olimpijskieEdytuj

Dyscypliny pokazoweEdytuj

Państwa uczestnicząceEdytuj

 
Medale zdobyte przez państwa uczestniczące w XVI Zimowych Igrzyskach Olimpijskich

KalendarzEdytuj

W poniższym kalendarzu zaprezentowano dni, w których rozdane zostały medale w danej konkurencji (żółty kolor), rozegrane zostały eliminacje (niebieski kolor), rozegrana została gala łyżwiarzy figurowych (jasnożółty), ceremonia otwarcia (zielony) i zamknięcia igrzysk (czerwony)

Luty 1992 8
So
9
Ni
10
Pn
11
Wt
12
Śr
13
Cz
14
Pt
15
So
16
Nd
17
Pn
18
Wt
19
Śr
20
Cz
21
Pt
22
So
23
Nd
Złote medale
  Biathlon 6
  Biegi narciarskie ●● ●● 10
  Bobsleje 2
  Hokej na lodzie 1
  Kombinacja norweska 2
  Łyżwiarstwo figurowe 4
  Łyżwiarstwo szybkie 10
  Narciarstwo alpejskie 10
  Narciarstwo dowolne ●● 2
  Saneczkarstwo 3
  Short track ●● ●● 4
  Skoki narciarskie 3
Złote medale 4 3 3 3 6 4 5 4 5 4 3 5 4 2 2 57
Ceremonie

Klasyfikacja medalowaEdytuj

Klasyfikacja medalowa według państw  
  państwo ogółem   złote   srebrne brązowe
1.   Niemcy 26 10 10 6
2.   Wspólna reprezentacja 23 9 6 8
3.   Norwegia 20 9 6 5
4.   Austria 21 6 7 8
5.   Stany Zjednoczone 11 5 4 2
6.   Włochy 14 4 6 4
7.   Francja 9 3 5 1
8.   Finlandia 7 3 1 3
9.   Kanada 8 2 3 2
10.   Korea Południowa 4 2 1 1

Osiągnięcia reprezentacji PolskiEdytuj

Osiągnięcia reprezentacji Polski
dyscyplina konkurencja reprezentant miejsce
kombinacja norweska Stanisław Ustupski 8.
biathlon 4x7,5 km sztafeta męska 9.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj