Otwórz menu główne

Helena Raszka (ur. 24 stycznia 1930 w Bydgoszczy, zm.17 maja 2016 w Szczecinie[1]) – polska poetka.

Studiowała filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 1951 roku mieszkała w Szczecinie w dzielnicy Pogodno przy ulicy Żwirki i Wigury. Debiutowała jako poetka w 1956 roku na łamach tygodnika „Ziemia i Morze”. Od 2015 roku jej imieniem nazwana jest szkoła podstawowa nr 7 w Szczecinie[2]. Pochowana została na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera 20E).

Spis treści

TwórczośćEdytuj

  • Okruchy bursztynu (1959)
  • Inny kraj (1962)
  • Bliżej dna (1965)
  • Portret zdziwiony sobą (1966)
  • Liczba pojedyncza (1970)
  • Miłość (1981)
  • Liczba mnoga (1982)
  • Biała Muzyka (1994)
  • Wybrane wiersze" (1996)
  • Na poboczu (2000)
  • Korzeń i skała (2000)
  • Głosy w przestrzeni (2011)
  • Imię własne (2011)

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Nie żyje najbardziej znana szczecińska poetka Helena Raszka (pol.). szczecin.wyborcza.pl. [dostęp 2016-05-19].
  2. Andrzej Kutys: Helena Raszka patronką szczecińskiej podstawówki (pol.). radioszczecin.pl. [dostęp 2015-03-18].
  3. Glorie Artis rozdane. mkidn.gov.pl, 2010-01-27. [dostęp 2012-11-22].
  4. Orfeusz - Nagroda Poetycka im. K. I. Gałczyńskiego - nominowani. www.orfeusz-nagroda.pl. [dostęp 2015-07-05].

BibliografiaEdytuj

  • Lesław Marian Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995. ISBN 83-01-11593-9.

Linki zewnętrzneEdytuj