Otwórz menu główne

Henryk Krzysztofik

polski duchowny katolicki, gwardian i rektor domu zakonnego w Lublinie, błogosławiony Kościoła katolickiego

Henryk Krzysztofik OFMCap (ur. 22 marca 1908 w Zachorzowie, zm. 4 sierpnia 1942 w Dachau (KL)) – polski duchowny katolicki, gwardian i rektor domu zakonnego w Lublinie, błogosławiony męczennik Kościoła katolickiego.

Błogosławiony
Henryk Krzysztofik
prezbiter i męczennik
Ilustracja
Henryk Krzysztofik
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1908
Zachorzów
Data i miejsce śmierci 4 sierpnia 1942
Dachau
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 13 czerwca 1999
Warszawa
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 12 czerwca
Atrybuty habit kapucyński, palma
Szczególne miejsca kultu Zachorzów,Nowe Miasto n.Pilicą

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Zakon kapucynów wyodrębnił się z rodziny franciszkańskiej w pierwszej poł. XVI w. w wyniku dążenia do ściślejszego przestrzegania reguły założyciela – św. Franciszka z Asyżu. Jednym z jego zakonników był o. Henryk Krzysztofik – przełożony domu zakonnego w Lublinie, który 4 lipca 1942 r. poniósł męczeńską śmierć w obozie koncentracyjnym Dachau.

Józef Krzysztofik przyszedł na świat 22 marca 1908 r. w Zachorzowie pod Opocznem jako jeden z dwóch braci bliźniaków w rodzinie średniozamożnych rolników. Po ukończeniu szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości od 1925 r. uczęszczał do Kolegium św. Fidelisa Ojców Kapucynów w Łomży.

Do zakonu w Nowym Mieście nad Pilicą wstąpił dwa lata później, przyjmując imię Henryk. Ponieważ w tym czasie kapucyni nie mieli własnego seminarium, po złożeniu ślubów czasowych wyjechał na dwa lata do seminarium w Breust-Eysden w Holandii, a następnie do Rzymu, gdzie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim studiował teologię.

Śluby zakonne złożył w 1931 r., a dwa lata później otrzymał święcenia kapłańskie. Po powrocie do Polski w 1935 r. zaczął pracę duszpasterską w Lublinie. Jako wykładowca w nowo utworzonym seminarium kapucyńskim uczył teologii dogmatycznej, apologetyki i reguły zakonu. Niedługo potem został rektorem seminarium i wikarym klasztoru.

Po wybuchu II wojny światowej, gdy dotychczasowy przełożony klasztoru Holender o. Jezuald Willemen wyjechał z Polski, o. Krzysztofik przejął jego obowiązki. Mimo działań wojennych i okupacji kapucyńskie seminarium rozpoczęło w październiku 1939 r. kolejny rok akademicki. Wykłady odbywały się w normalnym toku, działały też koła seminaryjne. Zakonnicy wspomagali też rannych w szpitalu wojskowym.

Po kilku miesiącach, w styczniu 1940 r., w ramach akcji likwidacji lubelskiego duchowieństwa Niemcy aresztowali wszystkich kapłanów oraz kleryków i uwięzili ich na Zamku Lubelskim. Po pięciu miesiącach o. Krzysztofik został wywieziony do obozu w Sachsenhausen, a stamtąd w grudniu 1940 r. do Dachau.

W obozie dzielił się chlebem ze swoimi współbraćmi. By chronić innych przed katorżniczą pracą, jako ochotnik zgłaszał się do najcięższych zadań. Ekstremalnie wyniszczony nadludzkim wysiłkiem i głodem trafił ostatecznie do obozowego szpitala, ważył wówczas 35 kg.

O. Henryk Krzysztofik zmarł z wycieńczenia 4 lipca 1942 r., jego ciało spalono w krematorium. W 1999 r. papież Jan Paweł II włączył go do grona 108 błogosławionych męczenników II wojny światowej.

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Duchniewski, Florian Jerzy: Błogosławiony ojciec Henryk Krzysztofik. Duchniewski, Florian Jerzy. Włocławek: Wydaw. Duszpasterstwa Rolników, 2001. ISBN 83-88743-59-7.

Linki zewnętrzneEdytuj