Otwórz menu główne
Herb wielki Paryża

Herb Paryża – symbol francuskiej stolicy – miasta Paryż.

Spis treści

HistoriaEdytuj

Pierwsza wzmianka o herbie Paryża pojawia się już w 1190, a ma ona związek z wyprawą króla Filipa II Augusta do Ziemi Świętej. Herb był stosowany do czasów rewolucji francuskiej. Podczas jej trwania, przy okazji zniesienia szlachectwa, w dekrecie z dnia 20 czerwca 1790 nakazano likwidację wszelkich dawnych herbów i symboli. Paryż podporządkował się decyzji w listopadzie owego roku. Dopiero po wprowadzeniu Cesarstwa Francuskiego zezwolono miastom na przywrócenie herbów. Paryż wrócił powszechne do używania herbu po decyzji cesarza Napoleona I z 29 stycznia 1811 roku. Dokonano jednak zasadniczej zmiany w tarczy herbowej. Mianowicie w górnej części herbu zamiast tradycyjnych fleur-de-lis, umieszczono cesarskie złote pszczoły. Król Ludwik XVIII w 1817, przywrócił herb w swej tradycyjnej formie.

Obecna wersja herbu stała się oficjalnym herbem Paryża dopiero 24 listopada 1853, na skutek dekretu barona Georges'a Haussmanna, prefekta departamentu Sekwany.

Wersje herbuEdytuj

Herb małyEdytuj

 
Herb mały Paryża

Herb Paryża to godło dawnej, średniowiecznej gildii kupców transportujących swoje towary Sekwaną. Była to najważniejsza grupa zawodowa w ówczesnym mieście, mająca ogromne wpływy, na decyzje władz oraz życie mieszkańców. Herb podzielony jest na dwie części. W górnej znajduje się poziomy pas z charakterystycznymi figurami heraldycznymi fleur-de-lis. W dolnej części tarczy natomiast znajduje się biały statek na wodzie umieszczony na czerwonym tle.

Herb wielkiEdytuj

Herb wielki składa się z tarczy herbu małego, nad którą znajduje się złota, pięciobasztowa corona muralis. Pod tarczą umieszczona jest dewiza miasta Fluctuat nec mergitur, oznaczająca: rzuca nim fala, lecz nie tonie. Wskazuje ona na hart ducha i siłę mieszkańców.

W herbie wielkim umieszczone są również odznaczenia, jakie otrzymało miasto na przestrzeni dziejów:

BibliografiaEdytuj

  • Marc Declerck, Les armoiries de Paris : histoire, documents, L'Harmattan, 2007