Otwórz menu główne

Hińczowa Turnia

szczyt tatrzański

Hińczowa Turnia (słow. Hincova veža, niem. Hinzenseeturm, węg. Hincó-tavi-torony[1]) – szczyt tatrzański o wysokości 2377 m n.p.m. położony w głównej grani, na granicy polsko-słowackiej. Należy do Wołowego Grzbietu (Volí chrbát).

Hińczowa Turnia
Ilustracja
Wołowy Grzbiet od Wołowej Turni do Hińczowej Turni i Czarnostawiańskiej Przełęczy
Państwo  Polska
 Słowacja
Położenie powiat Poprad
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2377 m n.p.m.
Wybitność 37 m
Pierwsze wejście 30 lipca 1903
K. Englisch, J. Hunsdorfer
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Hińczowa Turnia
Hińczowa Turnia
Ziemia49°10′49″N 20°04′14″E/49,180278 20,070556

Na zachód od Hińczowej Turni znajduje się Mięguszowiecki Szczyt Czarny (2410 m), rozdziela je Czarnostawiańska Przełęcz (Východné Mengusovské sedlo, 2340 m). Od wschodu Hińczowa Turnia graniczy z Wołową Turnią (Volia veža, 2373 m), pomiędzy nimi ciągnie się grań o kilkunastu turniczkach, poprzecinana wąskimi przełączkami.

Są to w kolejności z zachodu na wschód[2]:

Hińczowa Turnia wznosi się nad dolinami: Rybiego Potoku i Mięguszowiecką (Mengusovská dolina). Od Hińczowego Zwornika w kierunku południowym odchodzi boczna grań z najwyższym szczytem nazywanym Wołowcem Mięguszowieckim (Mengusovský Volovec, 2228 m), od którego Hińczowy Zwornik oddzielony jest Wołowcową Przełęczą. Ta boczna grań dzieli Dolinę Mięguszowiecką na Dolinę Hińczową (Hincova dolina) i Dolinę Żabią Mięguszowiecką (dolina Žabích plies).

Widok ze szczytu jest mniej rozległy niż z sąsiedniego Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego.

Historia zdobyciaEdytuj

Pierwsze odnotowane wejścia:

PrzypisyEdytuj

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2009-09-28].

BibliografiaEdytuj

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VI. Cubryna – Żabia Turnia Mięguszowiecka. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952, s. 128–132.
  2. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  3. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2004. ISBN 83-915-737-9-6.