Historia żółtej ciżemki

Ten artykuł dotyczy powieści. Zobacz też: film o takim tytule.

Historia żółtej ciżemki – powieść historyczna dla młodzieży autorstwa Antoniny Domańskiej.

Historia żółtej ciżemki
Autor Antonina Domańska
Typ utworu powieść dla młodzieży
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Polska
Język polski
Data wydania 1913

TreśćEdytuj

Akcja utworu toczy się w Polsce, w XV wieku, w czasach panowania króla Kazimierza Jagiellończyka. Główny bohater, Wawrzuś, jest dzieckiem ze wsi Poręba (prawdopodobnie dzisiejsza Poręba Żegoty w gminie Alwernia). Ma uzdolnienia rzeźbiarskie, jednak nie zyskuje uznania w kręgu rodzinnym. Pewnego dnia nie przypilnował krów. Bojąc się powrócić do domu, staje się mimowolnym świadkiem kradzieży z kościoła. Następnie trafia do grupy wędrownych cyrkowców. Z powodu złego traktowania ucieka od nich i trafia do Krakowa. Dzięki pomocy zakonnika Szymona z Lipnicy dostaje pracę i dom u kronikarza Jana Długosza. Kiedy kronikarz odkrywa rzeźbiarski talent chłopca, kieruje go do mistrza Stwosza. Tam Wawrzuś terminuje i uczy się rzemiosła. Sprawa komplikuje się, kiedy pojawia się Czarny Rafał – złoczyńca, którego niegdyś Wawrzuś wskazał jako sprawcę kradzieży z kościoła. Rafał chce się zemścić i usiłuje zabić chłopca. Jednak schwytany trafia pod sąd i sam daje głowę. Po latach Wawrzuś wraca do rodzinnej wsi i odnajduje rodziców. Ci są dumni z syna. Stają się świadkami podniosłej uroczystości – odsłonięcia Ołtarza Mariackiego.

Powieść nawiązuje do historii odnalezienia żółtego dziecięcego bucika na Ołtarzu Mariackim podczas prac konserwatorskich w roku 1867.

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Januszewski Słownik pisarzy i lektur dla szkół podstawowych, wyd. Delta, Olsztyn 1995

Linki zewnętrzneEdytuj