IMAM Ro.37włoski samolot rozpoznawczy używanym podczas II wojny światowej.

IMAM Ro.37
(dane wersji Ro.37 bis)
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent IMAM
Typ samolot rozpoznawczy
Konstrukcja dwupłat o stałym podwoziu
Załoga 2 osoby
Historia
Data oblotu 6 listopada 1933
Dane techniczne
Napęd silnik gwiazdowy Piaggio P.IX RC
Moc 560 KM (418 kW)
Wymiary
Rozpiętość 11,03 m
Długość 8,56 m
Wysokość 2,95 m
Powierzchnia nośna 31,35 m²
Masa
Własna 2 040 kg
Startowa 2 425 kg
Osiągi
Prędkość maks. 320 km/h
Prędkość przelotowa 250 km/h
Pułap 7 200 m
Zasięg 1 500 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 karabiny maszynowe kal. 7,7 mm
bomby o łącznej masie do 180 kg
Użytkownicy
Włochy, Hiszpania, Węgry, Austria, Afganistan, Urugwaj, Ekwador

Powstał na zapotrzebowanie Regia Aeronautica na lekki samolot współpracy z armią, zdolny do działania na bezpośrednim zapleczu frontu. Miał być zdolny do startów i lądowań na przyfrontowych lotniskach polowych i zapewniać pilotowi sterowność nawet przy minimalnych prędkościach, z jakimi odbywało się rozpoznanie i korygowanie ognia artylerii.

Samolot Ro.37, skonstruowany na początku lat trzydziestych XX w. w firmie Industrie Meccaniche a Aeronautuiche Meridionali (IMAM) w Neapolu, okazał się na tyle udanym, że w czerwcu 1934 roku rozpoczęto jego produkcję seryjną dla lotnictwa włoskiego i na eksport. Pierwsza wersja napędzana była silnikiem rzędowym Fiat A.30 R.A. (tym samym co w myśliwcu Fiat CR.32) i w założeniu miała pełnić funkcje myśliwsko - rozpoznawcze. Jednak jak na samolot myśliwski maszyna była zbyt wolna i za mało zwrotna. Dlatego w służbie Regia Aeronautica Ro.37 pełniły wyłącznie funkcje rozpoznawcze, korygowania ognia artylerii, foto zwiadu, dyspozycyjne i szkolne.

Po wyprodukowaniu 160 egzemplarzy[1] Ro.37 z silnikiem Fiat, wytwórnia rozpoczęła w 1935 roku produkcję zmodyfikowanej wersji Ro.37 bis, wyposażonej w 7-cylindrowy silnik gwiazdowy Piaggio P.IX R.C. Zbudowano 475 samolotów tej wersji. Obie wzięły udział w wojnie włosko-abisyńskiej i w hiszpańskiej wojnie domowej. Także lotnictwo nacjonalistów hiszpańskich otrzymało 68 maszyn Ro.37 bis. Były one używane przez Ejército del Aire do 1945 roku.

W chwili wypowiedzenia przez Włochy wojny Francji i Wielkiej Brytanii 10 czerwca 1940 roku, lotnictwo włoskie dysponowało 275 samolotami Ro.37 obu wersji. Były one użyte w wojnie przeciwko Grecji i w Afryce Północnej. Nieliczne towarzyszyły jeszcze wojskom włoskim na froncie wschodnim. Jednak już od 1942 roku były zastępowane w linii przez nowsze typy samolotów rozpoznawczych, głównie Caproni Ca.311 i jego wersje rozwojowe.

Oprócz lotnictwa Włoch i Hiszpanii Ro.37 były użytkowane przez siły zbrojne Węgier (14 egz.), Austrii (8 egz.), Afganistanu (16 egz.), Ekwadoru (10 egz.) i Urugwaju (6 szt.).

IMAM Ro.37 był dwumiejscowym, jednosilnikowym dwupłatem o stałym podwoziu z otwartymi kabinami, konstrukcji mieszanej. Uzbrojenie stanowiły karabiny maszynowe kal. 7,7 mm: jeden (Ro.37) lub dwa (Ro.37 bis) stałe strzelające do przodu obsługiwane przez i jeden ruchomy na obrotnicy w kabinie obserwatora. Samolot mógł też przenosić bomby lotnicze na wyrzutnikach pod kadłubem.

Wersjami rozwojowymi Ro.37 były wodnosamolot IMAM Ro.43, używany na pokładach okrętów Regia Marina i samolot rozpoznawczy dalekiego zasięgu Ro.45, zbudowany tylko w jednym prototypie.


Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. IMAM RO.37 | Comando Supremo, www.comandosupremo.com [dostęp 2017-11-23] [zarchiwizowane z adresu 2016-05-10] (ang.).

BibliografiaEdytuj

  1. Wiesław Bączkowski, Włoskie samoloty wojskowe 1936 - 1945, Warszawa: „Lampart”, 1999, ISBN 83-86776-49-8, ISBN 83-86776-00-5, OCLC 751529809.
  2. http://www.comandosupremo.com/Ro37.html [dostęp 6 kwietnia 2009]

Linki zewnętrzneEdytuj

[[]]