Interdykt pretorski

Interdykt (Interdictum) - środek ochrony pozaprocesowej przewidziany w prawie rzymskim wydawany przez pretora lub namiestnika prowincji na mocy przysługujących im imperium, na żądanie jednej strony, zawierający nakaz pod adresem drugiej strony, aby coś uczyniła lub czegoś zaniechała.

RodzajeEdytuj

  • interdykty restytutoryjne- nakaz zwrotu rzeczy lub przywrócenia ich stanu pierwotnego, zaliczano tu interdykty posesoryjne unde vi oraz de precario;
  • interdykty ekshibitoryjne- nakaz okazania rzeczy lub osoby przed sądem do wglądu, np. interdictum de liberis exhibendis- interdykt nakazujący okazanie dziecka podlegającego władzy ojcowskiej, a przetrzymywanego przez nieuprawnioną osobę;
  • interdykty prohibitoryjne- zakaz pewnego postępowania, w szczególności stosowania przemocy; zawierały sformułowanie vim fieri veto (zakazuję stoosowanie siły);
  • interdictia simplicia- dotyczyły jednej ze stron;
  • interdictia duplicia- dotyczyły obydwu stron.

BibliografiaEdytuj