Józef Esman

Józef Esman (lub Essmann[1]; ur. 11 września 1814 w Długiej Goślinie, zm. 31 lipca 1873 w Poznaniu)[2] – młynarz, działacz demokratyczny i niepodległościowy w Wielkim Księstwie Poznańskim.

Był synem młynarza Aleksandra i Nepomuceny. Pochodził ze spolszczonej rodziny niemieckiej, która prawdopodobnie w XVII wieku osiadła w Polsce. Uczył się w Długiej Goślinie, a później pracował pod Poznaniem w młynie Świętojańskim. Od 1842 działał w Związku Plebejuszy, który założył Walenty Stefański[2]). Brał udział w przygotowaniach do powstania w 1846, za co w roku 1847 został skazany w tzw. procesie berlińskim na 20 lat fortecy i utratę szlachectwa[3]. Został jednak szybko uwolniony i w roku 1848 wszedł do Komitetu Narodowego, kierującego powstaniem wielkopolskim. Po 1848 wycofał się z życia konspiratora.

Zmarł w Poznaniu 31 lipca 1873.

PrzypisyEdytuj

  1. Esman Józef, Encyklopedia PWN [dostęp 2016-08-27].
  2. a b A. Gąsiorowski, J. Topolski (red.): Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa–Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 174. ISBN 83-01-02722-3.
  3. Stanisław Karwowski: Historya Wielkiego Księstwa Poznańskiego. T. I (1815–1852). Poznań: 1918, s. 347–348.

BibliografiaEdytuj