Proces berliński (1847)

Proces berliński (niem. Berliner Polenprozess) – proces sądowy władz pruskich przeciwko 254 uczestnikom konspiracji polskiej na terenie zaboru pruskiego zrzeszonych w Centralizacji Poznańskiej i Związku Plebejuszy oskarżanych o przygotowanie powstania wielkopolskiego w 1846.

Proces berliński.
Drzeworyt z grudnia 1847

Na ławie oskarżonych znaleźli się m.in. Ludwik Mierosławski, Karol Libelt, Maciej Palacz, Władysław Niegolewski, Florian Ceynowa, Leon Kapliński. Przebieg procesu wzmógł sympatie europejskiej opinii publicznej dla narodu polskiego.

Wyrokiem z 2 grudnia 1847 spomiędzy 254 oskarżonych skazano 58 osób[1]. Skazano:

  • na śmierć: 8 osób.
  • na dożywotnią fortecę: 7 osób
  • na 25 lat fortecy: 7 osób
  • na 20 lat: 8 osób
  • na 8 lat: 26 osób
  • na 6 lat: 1 osoba
  • na 2 lata: 1 osoba

Na śmierć skazani byli: Mierosławski, Kosiński, Stanisław Sadowski, Elżanowski, ks. Łobodzki, Cejnowa, J. Putkamer-Kleszczyński, Kurowski[1]

Wybuch rewolucji 1848 w Berlinie zmusił króla pruskiego, Fryderyka Wilhelma IV, do ogłoszenia amnestii skazanych Polaków.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Kazimierz Rakowski, Powstanie poznańskie w 1848 roku..., Lwów 1900, s. 67.