Język staroirlandzki

Język staroirlandzki, język staroiryjski – wymarły język z grupy celtyckiej. Najstarsza forma języków goidelskich, dla której istnieje znaczny korpus tekstowy. Pochodzi z języka prairlandzkiego. Wywodzą się z niego współczesne języki: irlandzki, szkocki i manx. Używany między VI a X wiekiem naszego tysiąclecia, po czym przekształcił się w dialekty średnioirlandzkie.

Goídelc
Obszar

Irlandia, Szkocja, Wyspa Man, część Walii

Liczba mówiących

język wymarły

Pismo/alfabet

łacinka, pismo ogamiczne

Klasyfikacja genetyczna
Kody języka
Kod ISO 639-1 -
Kod ISO 639-2 sga
Kod ISO 639-3 sga
IETF sga
Glottolog oldi1245
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Słownik języka staroirlandzkiego
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Po raz pierwszy zaświadczony na marginesach religijnych manuskryptów łacińskich z VI wieku.

BibliografiaEdytuj