Jan Nitowski

polski poeta

Jan Nitowski (ur. 31 stycznia 1859 w Mormołówce, zm. 1926 w Warszawie) – polski filolog, poeta, pisarz, publicysta, tłumacz oraz encyklopedysta.

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w polskiej rodzinie ziemiańskiej w Mormołówce leżącej w powiecie skwirskim w gubernii kijowskiej w Imperium rosyjskim. Dzieciństwo spędził u krewnych na Wołyniu. Naukę początkową pobierał w prywatnej polskiej szkole w Wachnówce w pow. berdyczowskim, a następnie w szkole taksatorów przy gimnazjum w Żytomierzu. W 1881 rozpoczął roczne studia jako wolny słuchacz na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Przez wiele lat pracował w warszawskich szkołach jako nauczyciel[1].

Pisarstwo i publicystykaEdytuj

Był autorem książek z zakresu literaturoznawstwa. Był poliglotą, znawcą języków słowiańskich, który oprócz języka polskiego znał również języki: rosyjski, chorwacki, czeski. W czasopismach zamieszczał tłumaczenia z języka czeskiego oraz chorwackiego, artykuły i wiersze. Współpracował z wiodącymi tytułami prasy warszawskiej m.in. „Ateneum”, „Bluszcz”, „Kurier Warszawski”, „Przegląd Pedagogiczny”, „Tygodnik Illustrowany”, „Tygodnik Mód i Powieści”, „Wędrowiec” „Wychowanie w Domu i Szkole”, „Życie” i inne. Jego artykuły publikowała także prasa krakowska: „Myśl”, „Świat Słowiański”, a także tytuły lwowskie „Dziennik Polski” „Pamiętnik Literacki”, „Słowo Polskie”, „Tydzień” i inne[1].

Publikował podręczniki, monografie oraz własne poezje. Opublikował[1]:

  • Odrodzenie Czech, tłum. z czeskiego aut. J. Malego (1888),
  • Wycieczki pana Brouczka, tłum. z czeskiego powieści satyrycznej S. Čecha (1890),
  • Podręcznik do nauki literatury polskiej , wspólnie z Kazimierzem Królem, kilka późniejszych wydań wyszło jako Historia literatury polskiej, pierwsze w 1898,
  • Poezje, zbiór wierszy (1899),
  • Album biograficzny zasłużonych Polaków i Polek wieku XIX, współautor (1901–1903),
  • Eliza Orzeszkowa, monografia (1903),
  • Józef Ignacy Kraszewski, monografia (1905),
  • Pieśni bez echa, zbiór poezji (1913),
  • Ziemianin polski w dawnych czasach (1914),
  • Niemrawa, opowiadanie (1917),
  • Jędza, opowiadanie (1918).

Był encyklopedystą oraz członkiem komitetu redakcyjnego, a w latach 1910–1913 przewodniczącym, „Encyklopedii Wychowawczej”[2]. Współredagował również „Wielką Encyklopedię Powszechną Ilustrowaną”, do której pisał artykuły dotyczące literatury czeskiej, słowackiej oraz chorwackiej[3][4].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • P. Hertz: "Zbiór poetów polskich XIX w.", ks. 4,6. Warszawa: 1965.
  • Praca zbiorowa: Encyklopedia wychowawcza. Warszawa: zasiłkiem Kasy im. Mianowskiego, 1900.Sprawdź autora:1.
  • Praca zbiorowa: Album biograficzne zasłużonych Polaków i Polek wieku XIX. T. 2. Warszawa: nakł. Maryi Chełmońskiej, 1903.Sprawdź autora:1.
  • Kierski Feliks: Podręczna encyklopedia pedagogiczna. T. I. Lwów, Warszawa: Towarzystwo Nauczycieli Szkół Wyższych, Wydawnictwo Książnica Polska, 1923, s. 90-91.

Linki zewnętrzneEdytuj