Wędrowiec (czasopismo)

polski tygodnik ilustrowany

Wędrowiec – polski ilustrowany tygodnik o tematyce podróżniczo-geograficznej a następnie społeczno-kulturalnej, wydawany w Warszawie od czerwca 1863 do 1906 roku.

Wędrowiec
Częstotliwość Tygodnik
Pierwsze wydanie 1863
Ostatnie wydanie 1906

Czasopismo Wędrowiec zostało założone przez Józefa Ungera. Jego pierwszym redaktorem (i założycielem) był Władysław Ludwik Anczyc.

W 1874 roku redaktorem został publicysta i późniejszy redaktor Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich - Filip Sulimierski. Pod jego redakcją tygodnik przybrał formę ilustrowanego magazynu geograficznego, w którym publikowano relacje z podróży geograficznych, opisy miejscowości oraz artykułu dotyczące zagadnień przyrodniczych.

W roku 1884 redakcję tygodnika objął Artur Gruszecki, który zmienił program pisma, dołączając artykuły dotyczące literatury i filozofii oraz artykuły poruszające kwestie społeczne i polityczne. Tygodnik opowiadał się za pozytywizmem i popierał idee rozwoju ekonomicznego Królestwa. Na jego łamach w 1885 roku wydrukowano „Placówkę” Bolesława Prusa.

Szczególną rolę w zespole redakcyjnym pełnili Stanisław Witkiewicz i Antoni Sygietyński, którzy w swoich artykułach krytykowali pozytywistyczną teorię podrzędnej roli pracy artysty w stosunku do innych form ludzkiej działalności oraz zaznajamiali czytelników z nowych prądami w literaturze i sztukach plastycznych w Europie. Propagowali naturalizm, rozwój przemysłu i antyklerykalizm. Witkiewicz popularyzował również dzieła malarstwa zagranicznego oraz polskich realistów, np. Józefa Chełmońskiego i Aleksandra Gierymskiego. W latach 1899 - 1906 stałym ilustratorem tygodnika był Jan Gwalbert Olszewski, wybitny akwarelista związany z Zachętą, uczeń Wojciecha Gersona.

Linki zewnętrzneEdytuj