Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy chemika. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Jan Stefan Przyłuski herbu Lubicz (ur. 20 października 1930 w Poznaniu, zm. 23 lipca 1998 w Warszawie) – polski wynalazca, profesor chemii[1] i wieloletni wykładowca Politechniki Warszawskiej.

Spis treści

Informacje biograficzneEdytuj

 
Grób Jana Stefana Przyłuskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Był synem poety Bronisława Przyłuskiego i Jadwigi Arkuszewskiej herbu Jastrzębiec. Wychował się w majątku dziadka, Kazimierza Arkuszewskiego na Zamku w Pilicy. Jego ojciec, Bronisław Przyłuski walczył w czasie wojny w pułku kawalerii konnej i został wzięty do oflagu. Podczas okupacji cała rodzina została zmuszona do opuszczenia zamku, a Jan wraz z matką i siostrą schronili się w pobliskim Zawierciu.

Praca naukowaEdytuj

Studiował najpierw na Politechnice Szczecińskiej, potem na Politechniki Warszawskiej. Był twórcą i wieloletnim kierownikiem Zakładu Technologii Ciała Stałego Politechniki Warszawskiej, dyrektorem Instytutu Chemii Ogólnej i Technologii Nieorganicznej Wydziału Chemicznego. Wsławił się jako specjalista w dziedzinie technologii chemiczej, pionier i organizator badań interdyscyplinarnych w technologii ciała stałego i elektrochemii stosowanej. Był prezesem Polskiego Towarzystwa Galwanotechnicznego.

Prace Przyłuskiego dotyczyły przede wszystkim technik wytwarzania i modyfikacji materiałów objętościowych, cienkowarstwowych (tworzywa, metale, stopy metali), tlenków, polimerów przewodzących, kompozytów.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jan Stefan Przyłuski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).

BibliografiaEdytuj

  • Jan Przyłuski. W: Kto jest kim w Polsce. Informator Biograficzny. Lubomir Mackiewicz, Anna Żołna (red.). Warszawa: Interpress, 1993. ISBN 83-223-2644-0.