Otwórz menu główne

Jerzy Brzostek

polski polityk, magister inżynier komunikacji i budownictwa

Jerzy Brzostek (ur. 8 listopada 1930 w Warszawie[1]) – polski magister inżynier komunikacji i budownictwa, działacz komunistyczny, wiceprezydent Warszawy (1975–1980), minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych (1980–1981), generalny dyrektor Generalnej Dyrekcji Budowy Metra (1983–1991).

Jerzy Brzostek
Ilustracja
Jerzy Brzostek (1988)
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1930
Warszawa
Minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych
Okres od 21 listopada 1980
do 25 września 1981
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Edward Barszcz
Następca Tadeusz Opolski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Syn Antoniego i Anastazji[1]. W 1955[1] ukończył specjalność komunikacja na Wydziale Inżynierii Lądowej i Komunikacji Politechniki Warszawskiej[2], a następnie został absolwentem Politechniki Szczecińskiej o specjalności budownictwo lądowe[1].

W latach 1951–1952 był zastępcą kierownika budowy w Przedsiębiorstwie Robót Kolejowych w Szczecinie[1]. Następnie podjął pracę w Ministerstwie Komunikacji, a potem przez 6 lat kierował pracownią komunikacyjną w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego „Stolica”[2]. W 1960 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1].

Od 1960 do 1962 był dyrektorem Biura Studiów i Projektów Komunikacyjnych w Warszawie[1]. Następnie pełnił funkcję dyrektora Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta[2] i dyrektora Biura Planowania Rozwoju Warszawy w latach 1972–1973[1]. 15 maja 1973 podczas sesji Rady Narodowej m.st. Warszawy został zastępcą przewodniczącego prezydium tej rady[3]. W latach 70. przez trzy kadencje pełnił funkcje partyjne w egzekutywie Komitetu Zakładowego PZPR[2]. Ponadto był członkiem Komisji Transportu Komitetu Centralnego PZPR i członkiem Komisji Budownictwa Komitetu Wojewódzkiego PZPR[1].

Od 15 listopada 1975 do 21 listopada 1980 był wiceprezydentem Warszawy, a od 21 listopada 1980 do 25 września 1981 ministrem budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych[1]. Po wygłoszonej w styczniu 1982 przez Wojciecha Jaruzelskiego zapowiedzi budowy warszawskiego metra organizował Generalną Dyrekcję Budowy Metra[2]. Od 15 lutego 1983 do 29 marca 1991 był jej generalnym dyrektorem[4].

Działacz Towarzystwa Urbanistów Polskich i Rady Głównej Naczelnej Organizacji Technicznej. Członek Rady Naukowej przy Ministerstwie Komunikacji i Polskiej Akademii Nauk. Brał udział w Zarządzie Polskiego Związku Motorowego[2].

OdznaczeniaEdytuj

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrną i Złotą odznaką honorową „Za zasługi dla Warszawy” oraz odznaczeniami resortowymi[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL (pol.). katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2017-06-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-09)].
  2. a b c d e f g Krystyna Krzyżakowa. Z metrem pod rękę. „Stolica”. 4 (2079), s. 2, 1988-01-24. Warszawa: Naczelna Rada Odbudowy Warszawy. ISSN 0039-1689 (pol.). 
  3. Zmiany w składzie Prezydium St. Rady Narodowej. „Stolica”. 21 (1329), s. 11, 1973-05-27. Warszawa: Naczelna Rada Odbudowy Warszawy. ISSN 0039-1689 (pol.). 
  4. Przedsiębiorstwa: nazwy i kierownictwa. W: Andrzej Rogiński: Bitwy o metro. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, 2008, s. 133-137. ISBN 978-83-7232-834-2. (pol.)