Jerzy Rudnicki (wspinacz)

Jerzy Rudnicki, pseud. Druciarz (ur. 11 lipca 1931, zm. 12 lutego 1988) – polski alpinista i taternik, były prezes Klubu Wysokogórskiego w Katowicach, instruktor i kierownik obozów taternickich, z zawodu inżynier mechanik pracujący w Hucie Łaziska w Łaziskach Górnych.

Jerzy Druciarz Rudnicki
Data urodzenia 11 lipca 1931
Data śmierci 12 lutego 1988
Zawód, zajęcie alpinista
taternik

Okres największej aktywności taternickiej Rudnickiego przypadł na lata 1950–1965. W 1956 r. jako pierwszy Polak wszedł na Elbrus[1], wspinał się w Alpach, odkrywał nowe drogi taternickie (np. na wschodniej ścianie Młynarczyka w 1960 r.), współuczestniczył w pierwszych zimowych przejściach najtrudniejszych tatrzańskich dróg (m.in. Jaworowe Turnie, Wielka Teriańska Turnia w Grani Hrubego).

Jerzy Rudnicki przeszedł do historii polskiego taternictwa również dlatego, że był bohaterem wielu nieprawdopodobnych opowieści i wspomnień. Cechował go indywidualizm i specyficzny tryb życia. Sprzęt turystyczny, ubranie, zdezelowany motocykl, a nawet własną sztuczną szczękę naprawiał drutem – co dało początek jego przezwisku. Nie stronił od alkoholu, nie dbał o konwenanse i higienę, żył według własnych zasad i reguł.

PrzypisyEdytuj

  1. Strona Klubu Wysokogórskiego w Katowicach. [dostęp 2007-11-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-13)].

BibliografiaEdytuj

  • Taternik” – 1988, nr 2.
  • S. Worwa, Wspomnienie o Druciarzu, czyli Jurku Rudnickim [w:] „Góry i Alpinizm”, nr 87–88.
  • A. Skoczylas, Na przestrzeni lat... [w:] „Góry i Alpinizm”, nr 72–73.