Otwórz menu główne

Jerzy Szotmiller (ur. 20 lutego 1933 w Warszawie, zm. 31 lipca 2011 w Częstochowie) – polski biskup starokatolicki, administrator diecezji krakowsko-częstochowskiej Kościoła Polskokatolickiego w RP w latach 2005–2011, proboszcz parafii katedralnej Matki Bożej Królowej Apostołów w Częstochowie w latach 1961–2011[1].

Bp Jerzy Szotmiller
biskup
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1933
Warszawa, Polska
Data i miejsce śmierci 31 lipca 2011
Częstochowa, Polska
Sufragan diecezji warszawskiej Kościoła Polskokatolickiego w RP
Okres sprawowania 1979–1986
Zwierzchnik diecezji krakowsko-częstochowskiej Kościoła Polskokatolickiego w RP
Okres sprawowania 1986–2003 (ordynariusz); 2005–2011 (administrator)
Wyznanie starokatolickie
Kościół Polskokatolicki
Prezbiterat 24 lutego 1961
Nominacja biskupia 1979
Sakra biskupia 29 lipca 1979
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 29 lipca 1979
Miejscowość Warszawa
Miejsce Katedra św. Ducha
Konsekrator bp Tadeusz Ryszard Majewski
Współkonsekratorzy bp Franciszek Rowiński
bp Józef Ziemiński
bp Maksymilian Rode

ŻyciorysEdytuj

24 lutego 1961 został wyświęcony na kapłana przez bpa Maksymiliana Rodego[2]. Od października 1975 do listopada 1976 duszpasterzował w diecezji brazylijskiej Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego[3]. 29 lipca 1979 w katedrze Świętego Ducha w Warszawie został konsekrowany (przez bpa Tadeusza Ryszarda Majewskiego, bpa Franciszka Rowińskiego, bpa Józefa Niemińskiego oraz bpa prof. Maksymiliana Rode)[4] na biskupa. W latach 1979-1986 pełnił funkcję biskupa sufragana diecezji warszawskiej z siedzibą w Częstochowie. 9 czerwca 1986 został wprowadzony w urząd ordynariusza diecezji krakowsko-częstochowskiej, którą piastował do śmierci[5].

29 lipca 2009 w kościele – pomniku Biskupa Franciszka Hodura w Libiążu w czasie uroczystej mszy św. dziękczynnej obchodził 30-lecie swoich święceń biskupich. Na uroczystość dziękczynną przybył zwierzchnik Kościoła Polskokatolickiego bp prof. dr hab. Wiktor Wysoczański wraz z kanclerzem kurii biskupiej diecezji warszawskiej ks. infułatem mgr Ryszardem Dąbrowskim oraz duchowieństwo z Kościołów członkowskich Polskiej Rady Ekumenicznej[6].

W czasie swojego pontyfikatu wyświęcił dwóch episcopi in pectore (obie konsekracje nie są uważane za ważne z punktu nauczania teologii starokatolickiej, ze względu na brak mandatu Synodu Kościoła): ks. inf. Eugeniusza Stelmacha, prezbitera Kościoła Polskokatolickiego oraz ks. Romana Kota, prezbitera Kościoła Starokatolickiego w RP (obecnie nie pełniącego posługi wynikającej z przyjętych święceń kapłańskich)[7]. W obu przypadkach podpierał się "[...]stanem wyższej konieczności w obawie o przyszłość Kościoła". Świadkowie ostatnich miesięcy życia biskupa Szotmillera twierdzą, iż działał on ze względu na chorobę w stanie ograniczonej poczytalności.

Zmarł po ciężkiej chorobie 31 lipca 2011 w Częstochowie, został tam pochowany na miejscowym cmentarzu prawosławnym[8]. Zgodnie z testamentem Zmarłego ogłoszona została trzymiesięczna żałoba w diecezji krakowsko-częstochowskiej[9]. Następcą zmarłego biskupa został ks. inf. mgr Antoni Norman.

 
Grób biskupa Jerzego Szotmillera

PrzypisyEdytuj

  1. W latach 1975–1976 proboszczem parafii był ks. Czesław Siepietowski (por. M. Staniewska, Z życia parafii w Częstochowie [w:] "Rodzina" 47/848/1976, s.7).
  2. T. Majewski, Album Kościoła Polskokatolickiego, Warszawa 1989, s. 150.
  3. W. Wysoczański, Polski nurt starokatolicyzmu, Warszawa 1977, s. 87.
  4. Jubileusz 30-lecia sakry biskupiej ks. bp. Jerzego Szotmillera [w:] "Rodzina" 11/1754/2009, s. 8.
  5. Z życia naszego Kościoła: Powitanie nowego ordynariusza w Krakowie [w:] "Rodzina" 31/1333/1986, s. 3-4.
  6. J. Gross, 30-lecie święceń biskupich JE ks. bpa Jerzego Szotmillera (PDF), dostęp: 7.08.2009 r.
  7. Jerzy Szotmiller, Documentum Consecrationis Episcopi, 15 maja 2011.
  8. A. Jemielita, Zmarł biskup Jerzy Szotmiller, ekumenizm.pl, dostęp: 31.07.2011r.
  9. J. Gross, Ksiądz biskup Jerzy Szotmiller odszedł do domu Ojca, wsluzbieslowa.blox.pl, dostęp: 10.08.2011

Linki zewnętrzneEdytuj