Jerzy Wojtowicz

Zobacz też: inne znaczenia.

Jerzy Wojtowicz – polski historyk gospodarki, społeczeństwa i kultury. Urodził się 24 października 1924 roku we wsi Rumoce, leżącej na Mazowszu. Od 1940 roku działał w konspiracji, w Batalionach Chłopskich (pseudonim „Pogodny”). Za swą działalność konspiracyjną otrzymał Krzyż Partyzancki, Krzyż Walecznych oraz Krzyż Armii Krajowej. Po wojnie przez krótki czas był nauczycielem w szkole wiejskiej w Dąbrowie koło Mławy. Następnie podjął studia dziennikarskie w Warszawie, wkrótce jednak zrezygnował z nich. W 1951 r. ukończył studia historyczne na UMK gdzie przeszedł kolejno wszystkie szczeble kariery naukowej od stanowiska zastępcy asystenta aż do tytułu profesora zwyczajnego, uzyskanego w 1979 roku. Jego zainteresowania badawcze koncentrowały się głównie wokół Oświecenia w Europie. Członek Societas Jablonoviana przy Uniwersytecie w Lipsku od 1978. Zmarł 7 kwietnia 1996 roku[1].

Jerzy Wojtowicz
Data urodzenia 24 października 1924
Data i miejsce śmierci 7 kwietnia 1996
Toruń
profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia powszechna i Polski XVIII wieku
Alma Mater Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Doktorat 1988
Habilitacja 1963
Profesura 1979
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941) Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej

Odznaczenia[2]Edytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jerzy Wojtowicz - historyk gospodarki, społeczeństwa i kultury. Indywidualny przypadek z historiografii PRL, red. K. Maliszewski, W. Piasek, Toruń 2015
  2. Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 1466-1467