Otwórz menu główne

Jolanta Nowak-Węklarowa (ur. 1940, zm. 12 stycznia 2016) – polska poetka, dziennikarka, pedagog, regionalistka i polityk samorządowa. Współzałożycielka Głosu Wągrowieckiego.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Dorastała w okolicach Czarnkowa. Ukończyła polonistykę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, a potem nauczała w liceach w Czarnkowie i Wągrowcu. W tym drugim mieście mieszkała do 1972. Ukończyła Studium Podyplomowe Dziennikarstwa na wydziale Prawa UAM[1].

W 1970 zadebiutowała jako poetka tomem Moje ręce. Łącznie wydała 23 tomy poetyckie. W 1991 opublikowała zbiór opowiadań Buntownice. Jej wiersze przetłumaczono łącznie na 19 języków[1][2].

Była radną Rady Miejskiej w Wągrowcu (1998-2010) i przewodniczącą Komisji Społecznej Rady Miejskiej tamże (1998-2002)[1].

Pochowana została na cmentarzu komunalnym w Wągrowcu[3].

OdznaczenieEdytuj

Odznaczona została m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i złotymi odznakami honorowymi za wkład w rozwój kultury województw: pilskiego, poznańskiego i leszczyńskiego. W 2002 odznaczona była Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za upowszechnianie kultury, pracę dziennikarską i działalność społeczną. W 2014 roku wręczono jej Nagrodę Pracy Organicznej im. Marii Konopnickiej[1].

Tomy poetyckieEdytuj

Wybrane tomy poetyckie:

  • Wstępuję w jesień,
  • W twarzy obrazów,
  • Obdarzeni niebem i ziemią,
  • Lekcja z Hamleta,
  • Przytul mnie Europo,
  • Stroję się w sentymenty,
  • Między bliznami rzek,
  • Utracone raje,
  • W słowach i milczeniu,
  • Drzwi do człowieka[1].

PrzypisyEdytuj