Otwórz menu główne

Juan Carlos Corazzo

piłkarz urugwajski, trener

Juan Carlos Corazzo (ur. 14 grudnia 1907, zm. 12 stycznia 1986) – piłkarz urugwajski o przydomku Niño, środkowy pomocnik. Później trener. Dziadek Diego Forlána.

Juan Carlos Corazzo
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1907
Montevideo
Pozycja prawy pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1920–? Democracia
?-1925 Wanderers Montevideo
1925–1931 Sud América Montevideo
1931–1932 Racing Buenos Aires
1932–1937 Independiente Buenos Aires blisko 200 (?)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
Urugwaj
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
Defensor Montevideo
Urugwaj

Spis treści

Kariera piłkarskaEdytuj

Corazzo urodził się w Montevideo, w dzielnicy Barrio Reus. Już w 1920 roku zaczął grać w piłkę w miejscowym klubiku o nazwie Democracia – ponieważ tak wcześnie zaczął uprawiać futbol, zyskał sobie przydomek Niño, czyli dziecko. Po krótkiej grze w Wanderers w 1925 przeszedł do klubu Sud América, w którym występował do 1931 roku.

Grał w reprezentacji Urugwaju – był w kadrze zarówno przed Igrzyskami w 1928 jak i przed mistrzostwami w 1930.

W 1931 przeniósł się do Argentyny, gdzie początkowo niezbyt udanie grał w Racingu. W końcu w 1932 przeszedł do Independiente Buenos Aires, szybko stając się podstawowym graczem klubu. W Independiente przebywał do 1937 i rozegrał w jego barwach blisko 200 meczów ligowych.

Kariera trenerskaEdytuj

Po powrocie z Argentyny do Urugwaju Corazzo przeszedł kursy trenerskie i został trenerem klubu Defensor.

Odniósł znaczące sukcesy jako trener reprezentacji Urugwaju, którą po raz pierwszy prowadził podczas Copa América 1955, jednak bez powodzenia, gdyż Urugwaj zajął dopiero 4 miejsce – za Argentyną, Chile i Peru. Ponownie objął pieczę nad drużyną narodową po kompromitującym występie w Copa América 1959. Jeszcze w tym samym roku rozegrany został w Ekwadorze kolejny turniej Copa América. Tym razem Urugwaj prowadzony przez nowego trenera grał znakomicie i zdobył mistrzostwo Ameryki Południowej.

Stał na czele reprezentacji podczas finałów mistrzostw świata w 1962 roku, gdzie jednak Urugwaj odpadł już w fazie grupowej.

Kolejny raz przejął pieczę nad reprezentacją Urugwaju po mistrzostwach świata w 1966 roku. Znakomicie przygotował drużynę na turniej Copa América 1967, który wygrał zdobywając po raz drugi tytuł mistrza Ameryki Południowej.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj