Junak Drohobycz (oficjalna nazwa: Wojskowo-Cywilny Klub Sportowy "Junak" Drohobycz) – nieistniejący już obecnie polski klub piłkarski, założony w 1931 w kresowej miejscowości - Drohobyczu.

Junak Drohobycz
Pełna nazwa Wojskowo-Cywilny Klub Sportowy
Junak Drohobycz
Data założenia 1931
Data rozwiązania 1939
Państwo  Polska
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe

HistoriaEdytuj

Protoplastą Junaka była nieoficjalna filia lwowskiego klubu Czarnych założona w 1922 roku w Drohobyczu, której zawodnicy wywodzili się ze środowiska Sokolego. W 1930 klub zmienił swoją nazwę z "Czarni" na "Strzelec" (przy okazji zrywając więzy z Sokołem). W 1931 klub przeszedł pod opiekę administracji państwowej i zmienił nazwę na: Klub Sportowy Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego "Junak". Pod taką nazwą drużyna zaczęła piąć się w górę: 1932 - mistrzostwo klasy C i 1934 - mistrzostwo klasy B podokręgu karpackiego. W marcu 1937 dotychczasowa nazwa zostaje zmieniona na: Wojskowo-Cywilny Klub Sportowy "Junak" a prezesem wybrano oficera Wojska Polskiego dr. Mieczysława Młotka, którego uważa się za ojca sukcesów klubu przerwanych przez wojnę. Mieczysław Młotek zaskarbił sobie przychylność i wsparcie lokalnych przemysłowców (w Drohobyczu odkryto znaczne zasoby ropy naftowej) i sprowadził mnóstwo ligowych graczy z najlepszych klubów w Polsce. Do ligi lwowskiej (jedna z najbardziej prestiżowych lig okręgowych w przedwojennej Polsce) WCKS "Junak" awansował już w 1937, a wygrał ją w sezonie 1938/1939. W tym czasie WCKS "Junak" był niemal pewnym kandydatem do wygrania swojej grupy eliminacyjnej do ligi państwowej. Poza "Junakiem" uczestniczyły w niej: Śląsk Świętochłowice, Legia Poznań i Śmigły Wilno. 27 sierpnia 1939 odbył się ostatni mecz "Junaka".

Przed 1939 działała także sekcja hokeja na lodzie klubu[1].

II wojna światowa stanowi koniec historii tego klubu. We wrześniu 1939 M. Młotek ewakuował drużynę Junaka poza granice Polski[2]. Większość piłkarzy "Junaka" wraz ze swym prezesem, płk Młotkiem, uczestniczyła w działaniach wojennych w szeregach Wojsk Polskich na Zachodzie, stanowiąc jednocześnie trzon sławnego wojskowego zespołu piłkarskiego Karpatczyków, złożonych również z byłych zawodników m.in. Pogoni i Czarnych Lwów[2].

Słynni zawodnicyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kronika sportowa. „Ziemia Przemyska”. Nr 13, s. 4, 15 stycznia 1938. 
  2. a b O lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. Komandoria Orderu Polonia Restituta dla Lwowianina. „Biuletyn”. Nr 33, s. 72, Grudzień 1977. Koło Lwowian w Londynie. 

BibliografiaEdytuj

  • Encyklopedia Piłkarska FUJI, tom czwarty kolekcji klubów: "Lwów i Wilno" (strony 108-111), Andrzej Gowarzewski

Linki zewnętrzneEdytuj