Otwórz menu główne

Kędziorek mylny (Trichia decipiens (Pers.) T. Macbr – gatunek organizmu eukariotycznego z gromady śluzowców[2].

Kędziorek mylny
Ilustracja
Śluźnia i zarodnie Trichia decipiens na pniu drzewa
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo Protozoa
Typ śluzowce
Klasa Myxogastrea
Rząd Trichiida
Rodzina Trichiaceae
Rodzaj kędziorek
Gatunek kędziorek mylny
Nazwa systematyczna
Trichia decipiens (Pers.) T. Macbr
N. Amer. Slime-Moulds (New York): 218 (1899)
Dojrzałe zarodnie Trichia decipiens

Systematyka i nazewnictwoEdytuj

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Trichiaceae, Trichiida, Incertae sedis, Myxogastrea, Mycetozoa, Amoebozoa, Protozoa[2].

Nazwa polska na podstawie opracowania Świat śluzowców ...[3] oraz Pamiętnika Towarzystwa Nauk Ścisłych w Paryżu (1876)[4]. Niektóre synonimy nazwy naukowej[5]:

  • Arcyria decipiens Berk. 1842
  • Trichia cerina Ditmar 1814
  • Trichia fallax Pers. 1796
  • Trichia fallax var. cerina (Ditmar) Berl. 1888
  • Trichia fallax var. minor (Rostaf.) Berl. 1888)

Wyróżnia się kilka odmian, m.in[2]:

  • Trichia decipiens var. hemitrichioides Brândză
  • Trichia decipiens var. olivacea (Meyl.) Meyl.
  • Trichia decipiens (Pers.) T. Macbr. 1899, var. decipiens

MorfologiaEdytuj

Plazmodium (śluźnia) białe, potem różowe, na koniec czerwone. Wytwarza wolne zarodnie o wysokości do 3 mm (wraz z trzoneczkiem) i szerokości 0,6-0,8 mm. Zazwyczaj wyrastają one w licznych grupach, na krótkich, cylindrycznych trzonkach, rzadko tylko są siedzące, beztrzonkowe. Mają mniej więcej kulisty kształt, stożkowato zakończony wierzchołek i błyszczącą powierzchnię. Jej barwa zmienia się w trakcie ich dojrzewania – początkowo jest oliwkowa, potem pomarańczowa, w końcu żółtobrązowa. Leżnia (hypothallus) jest bardzo szeroka i ma lśniący, jasnobrązowy kolor. Perydium jest błoniaste, żółte, często przeźroczyste. Wnętrze zarodni wypełnia włośnia i zarodniki. Włośnia składa się z prostych lub rozgałęzionych i niezrośniętych ze sobą włókienek o ciemnożółtej barwie i grubości 5-6 μm. Są one sprężyste, spiralnie zwinięte i zwrócone końcem w kierunku wierzchołka zarodni. Wypełniająca wnętrze zarodni masa zarodników ma kolor oliwkowożółty. Zarodniki mają rozmiar 10-13 μm i powierzchnię częściowo siateczkowatą, częściowo pokrytą drobnymi i ostrymi kolcami. W dojrzałych zarodniach na szczycie otwiera się szeroki otwór, przez który wysuwa się włośnia i którym wydostają się zarodniki. Pozostałe po ich wydostaniu się puste perydium jeszcze przez długi czas utrzymuje się na podłożu wraz z trzonkiem[6].

Występowanie i siedliskoEdytuj

Gatunek kosmopolityczny. Występuje na wszystkich kontynentach poza Antarktydą[7]. Rozwija się na rozkładającym się drewnie, zarówno drzew liściastych, jak i iglastych. Jesienią zarodnie czasami pokrywają duże powierzchnie pni drzew[3].

PrzypisyEdytuj

  1. CABI databases (ang.). [dostęp 2014-09-25].
  2. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2014-09-25].
  3. a b Wierzcholska S., Halama M., Panek E., Plášek V., Krzysztofiak A., Romański M., Fałtynowicz W., Krzysztofiak L. 2010. Świat śluzowców, grzybów i mszaków Wigierskiego Parku Narodowego. – Przyroda Wigierskiego Parku Narodowego, seria popularnonaukowa, Suwałki, s. 1–208
  4. Józef Rostafiński: Śluzowce. Paryż: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1876, seria: Pamiętnik Towarzystwa Nauk Ścisłych w Paryżu – tom. VI.
  5. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2014-09-25].
  6. Marie L. Farr: Myxomycetes, New York Botanical Garden, 1976, s. 88-89
  7. Discover Life Maps. [dostęp 2014-09-25].