Otwórz menu główne

Kamienica Pod Złotą Gwiazdą we Wrocławiu

Kamienica Pod Złotą Gwiazdą (j. niem. Zum goldnen Stern) – kamienica na wrocławskim rynku, na jego wschodniej pierzei, na tzw. stronie Zielonej Trzciny (niem. Grüne-Rohr-Seite) lub Zielonej Rury.

Kamienica Pod Złotą Gwiazdą
Obiekt zabytkowy nr rej. A/167/496/Wm z 5.10.1992[1]
Ilustracja
Kamienica Pod Złotą Gwiazdą
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Adres Rynek 34
Styl architektoniczny barok
Rozpoczęcie budowy XIV wiek
Zniszczono 1945
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Kamienica Pod Złotą Gwiazdą
Kamienica Pod Złotą Gwiazdą
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Pod Złotą Gwiazdą
Kamienica Pod Złotą Gwiazdą
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kamienica Pod Złotą Gwiazdą
Kamienica Pod Złotą Gwiazdą
Ziemia51°06′33,28″N 17°01′59,43″E/51,109244 17,033175

Spis treści

Historia i architektura kamienicyEdytuj

 
Portal wejściowy do kamienicy

Kamienica została zbudowana pod koniec XVIII wieku. Posiadała trzy kondygnacje, dwukondygnacyjny szczyt zakończony tympanonem i czteroosiową fasadą. Pomiędzy drugą a trzecią osią, na wysokości między pierwszym a drugim piętrem, znajdował się emblemat złotej gwiazdy[2]. W 1780 roku do Wrocławia sprowadziła się z Brzegu żydowska rodzina kupiecka Heimannów, z jej nestorem Wolfem Heimannem. Jego syn Ernst Heimann otworzył mały kantor w wynajętym pomieszczeniu w kamienicy Rynek 34, pod szyldem Bankhaus Ernst Heimann. Z biegiem lat jego interes rozwinął się i w 1836 roku zakupił sąsiednią kamienicę przy Rynku 33, gdzie przeniósł siedzibę banku[3].

W 1866 roku zaprojektowano nawą fasadę kamienicy w stylu neoromańsko-neogotyckiej. Swoją formą budynek miał nawiązywać do architektury XIII wiecznej. Kamienica miała mieć trzy kondygnacje z czwartą należącą do strefy szczytowej. Boki szczytu miały nawiązywać do architektury romańsko- gotyckiej w Lombardii. U samej góry, w tympanonie miało znajdować się rozetowe okno. Projekt nie został zrealizowany[4].

W 1905 roku kamienicę zakupił wnuk Ernsta Heimanna, doktor prawa Georg Heimann[5]. Pod koniec XIX wieku w budynku na parterze, znajdowała się Piwiarnia Petzolda[6].

W 1913[7] lub w 1914[5] roku kamienica została rozebrana i w jej miejsce wzniesiono kamienicę w formie eklektyzmu, według projektu berlińskiej spółki Bielenburg&Moser[5]. Nowa kamienica była dwutraktowa, czterokondygnacyjna z trzy-strefowym szczytem i z trzyosiową fasadą[3], pokryta dwuspadowym dachem, rozbudowaną lukarną tworzącą dwukondygnacyjny pseudorenesansowy szczyt. Druga i trzecia kondygnacja została wyodrębniona gzymsem a okna udekorowano historycznie stylizowanym detalem. Boniowany parter kamienicy ozdobiony był portalem zwieńczonym pełnym łukiem i dwoma dużymi oknami zabezpieczonymi artystycznie wykonanymi kratami[8].

Po II wojnie światowejEdytuj

W wyniku działań wojennych w 1945 roku kamienica została zniszczona. Została odbudowana na wzór stanu sprzed rozpoczęcia II wojny światowej[5]. Od 1949 roku w kamienicy swoją siedzibę ma Bank Spółdzielczy Rzemiosła obsługujący małe i średnie przedsiębiorstwa.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Jan Harasimowicz: Encyklopedia Wrocławia. Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5.
  • Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011.
  • Olgierd Czerner: Rynek wrocławski. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976.