Otwórz menu główne

Karabin przeciwpancerny M1918

niemiecka rusznica przeciwpancerna
Ten artykuł dotyczy niemieckiego karabinu przeciwpancernego. Zobacz też: M1918.

Karabin przeciwpancerny M1918 (niem. Mauser Tank-Gewehr M1918) – niemiecki karabin przeciwpancerny z okresu I wojny światowej.

Karabin przeciwpancerny M1918
Ilustracja
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Mauser[1]
Rodzaj karabin przeciwpancerny
Obsługa 2 osoby
Historia
Prototypy 1918
Produkcja 1918
Dane techniczne
Kaliber 13,25 mm
Nabój 13,25 × 92 mm Mauser
Wymiary
Długość 1670 mm
Masa
broni 16,60 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 785 m/s
Zasięg maks. 3070 m

Spis treści

HistoriaEdytuj

W związku z pojawieniem się na froncie zachodnim I wojny światowej nowego rodzaju broni jakim były czołgi, w Cesarstwie Niemieckim podjęto pracę nad bronią służącą do jej zwalczania.

Na początku 1918 roku w zakładach Mausera w Oberndorf podjęto pracę nad karabinem, który mógłby służyć do zwalczania czołgów. Projekt takiego karabinu został oparty na karabinie Mauser Gewehr 98. W lutym 1918 roku został opracowany jego prototyp, a już w maju 1918 roku wprowadzono go do seryjnej produkcji, otrzymał wtedy nazwę Mauser Tank-Gewehr M1918. Systematycznie był również wprowadzany do Armii Cesarstwa Niemieckiego.

Jego produkcję zakończono w listopadzie 1918 roku w związku z rozejmem w Compiègne.

KonstrukcjaEdytuj

Karabin przeciwpancerny M1918 był karabinem jednostrzałowym, z którego ogień prowadzono ze specjalnej podpórki (czasami jako podpórki używano dwójnogu od niemieckiego lekkiego karabinu maszynowego wz. 08/15), opierając kolbę o ramię strzelca.

Do strzelania używano nabojów 13,25 × 92 mm z pociskiem przeciwpancernym z rdzeniem stalowym o masie 51,5 g, elaborowanych 13 g prochu bezdymnego. Pocisk taki z odległości 100 m przebijał tarczę stalową o grubości 25 mm, z odległości 500 m – tarczę o grubości 20 mm, a z 1000 m – tarczę o grubości 15 mm.

Konstrukcja tego karabinu miała szereg wad, a do podstawowych należy zaliczyć: silny odrzut, małą manewrowość i niewielką szybkostrzelność. Niepoprawne oparcie broni mogło być też niebezpieczne dla strzelca, dlatego nazywano go „łamaczem obojczyków”[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. s. 145.

BibliografiaEdytuj