Karwieńskie Błota

Karwianka, droga w kierunku Karwieńskich Błot

Karwieńskie Błota (kaszb. Karwiéńsczé Błota, niem. Karwenbruch) – obszar bagienno-torfowiskowy w otulinie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego (w bezpośrednim sąsiedztwie Bałtyku), na zachód od Karwi i Kępy Ostrowskiej i na wschód od Wierzchucińskich Błot i ujścia rzeki Piaśnicy.

W roku 1599 na obszarze błot została założona przez starostę Jana Wejhera miejscowość Karwieńskie Błoto (obecnie Karwieńskie Błoto Pierwsze i Karwieńskie Błoto Drugie) zasiedlona przez ściągniętych osadników olęderskich (głównie mennonitów). Osadnicy osuszyli częściowo obszar błot i zamieszkiwali w zwartej grupie aż do pierwszych lat XX wieku (zachowując własne, specyficzne kulturę, język i tradycje).

Na terenie miejscowości Karwieńskie Błoto Pierwsze znajduje się zabytkowy cmentarz ewangelicki[1].

PrzypisyEdytuj

  1. Nieznany cmentarz menonitów w Karwieńskich Błotach (pol.). wejherowo.naszemiasto.pl. [dostęp 2015-02-10].

Zobacz teżEdytuj