Otwórz menu główne

Kazimierz Bronisław Bigda (ur. 4 grudnia 1894 w Husiatynie, zm. 19 lipca 1962[1] w Kole) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Kazimierz Bigda
porucznik piechoty porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1894
Husiatyn
Data i miejsce śmierci 19 lipca 1962
Koło
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty Legionów, 5 Pułk Piechoty Legionów, 5 Pułk Strzelców Podhalańskich, 37 Łęczycki Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-ukraińska, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się jako syn Michała i Bronisławy, z domu Kusznir. Ukończył gimnazjum w Tarnopolu w 1912. Należał do Drużyn Strzeleckich w Tarnopolu w latach 1912-1914.

Po wybuchu I wojny światowej służył w armii austriackiej od sierpnia 1914 do października 1918. Od 2 listopada 1918 w Wojsku Polskim, w 1 potem w 5 pułku piechoty Legionów. Podczas wojny polsko-ukraińskiej 1918-1919 uczestniczył w obronie Lwowa.

W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 1 pp Leg. (w kampanii łotewskiej). 3 lutego 1920 okazał męstwo podczas ataku na wsie Borkujce, Rzecze i Latyszenki, za co otrzymał Order Virtuti Militari. 20 czerwca 1920 został ranny pod Białką-Suchą Wolą na Ukrainie.

Po zakończeniu wojny został przydzielony do 5 pułku Strzelców Podhalańskich.

Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie w 1923. Pracował w administracji państwowej w Tarnopolu, Wieluniu, Kole i Chodzieży.

W 1934 roku był przydzielony do kadry oficerów rezerwy 37 pułku piechoty w stopniu porucznika z P.K.U Konin.

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej uczestniczył w obronie Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej 1939-1945 przebywał na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Po wojnie ponownie pracował w administracji państwowej w Kole.

Był żonaty, miał syna Tadeusza (ur. 1918) i córkę Irenę, po mężu Kotecka (ur. 1921).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Izabela Kowalska, Irena Sawicka, 2002: "Kampania wrześniowa 1939: bibliografia, Tom 2, Centralna Biblioteka Wojskowa
  2. Dekret Wodza Naczelnego L. 3393 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 41, s. 1606)

BibliografiaEdytuj

  • Rocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, str. 389, 502;
  • Rocznik Oficerski 1924 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, str. 335, 441;
  • Rocznik Oficerski Rezerw - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1934, str. 16,484, 846;
  • Magdalena Lajszner: Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. T. T. II (1914-1921) Cz. 2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej, 1993, s. 18. ISBN 83-900510-0-1.