Kościół św. Jana Nepomucena w Fajsławicach

Kościół świętego Jana Nepomucenarzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Piaski archidiecezji lubelskiej).

Kościół Świętego Jana Nepomucena
Distinctive emblem for cultural property.svg A/391 z 5.02.1969[1]
kościół parafialny
Ilustracja
widok od frontu
Państwo  Polska
Miejscowość Fajsławice
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Jana Nepomucena
Wezwanie św. Jana Nepomucena
Wspomnienie liturgiczne 21 maja
Położenie na mapie gminy Fajsławice
Mapa lokalizacyjna gminy Fajsławice
Kościół Świętego Jana Nepomucena
Kościół Świętego Jana Nepomucena
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Świętego Jana Nepomucena
Kościół Świętego Jana Nepomucena
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Kościół Świętego Jana Nepomucena
Kościół Świętego Jana Nepomucena
Położenie na mapie powiatu krasnostawskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu krasnostawskiego
Kościół Świętego Jana Nepomucena
Kościół Świętego Jana Nepomucena
Ziemia51°05′26,0″N 22°58′01,3″E/51,090556 22,967028

Jest to świątynia ufundowana przez Wojciecha Saryusz Bielskiego i jego małżonkę Franciszkę (właścicieli dóbr Fajsławice), wybudowana w latach 1791−1795 według projektu Joachima Hempla. Oryginalnie była pokryta gontem. W 1913 roku była planowana jej rozbudowa według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego, przeszkodziła w tym I wojna światowa. Podczas jej trwania wybuchł pożar, który zniszczył dach, kopułę, sklepienie oraz wyposażenie wnętrza. W trakcie odbudowy świątyni w latach 1916−1920 postanowiono przywrócić jej poprzedni kształt.

Budowla jest zwrócona prezbiterium w stronę północno-wschodnią. Jest to świątynia murowana, wzniesiona z kamienia i cegły oraz otynkowana. Składa się z jednej nawy, posiada plan wydłużonego prostokąta ze ściętymi narożnikami od strony północnej i wschodniej, z niewyodrębnionym prezbiterium. Po jego bokach są umieszczone dwie symetrycznie położone zakrystie wtapiające się w bryłę budowli.

Fasada reprezentuje styl późnobarokowy, jest trójdzielna (rozczłonkowana pilastrami i parami półkolumn) i posiada dwie kondygnacje (kondygnacje są oddzielone od siebie wyłamującym się belkowaniem). Na środku, nad zamkniętym koszowo otworem wejściowym, znajduje się płytka wnęka z zaokrąglonymi w górnej części i profilowanymi rogami. W niej jest umieszczony namalowany bezpośrednio na ścianie wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej. W polach bocznych dolnej kondygnacji fasady, na wysokości otworu wejściowego, są umieszczone płytkie wnęki arkadowe, natomiast w górnej kondygnacji − nisze, w których znajdują się kamienne figury św. Piotra i św. Pawła, ograniczone od dołu wąskim gzymsem. Szczyt, posiadający spływy i wazony po bokach, ujęty jest parami półkolumn jońskich, trzymających wyłamujące się półkoliście belkowanie i schodkowe zwieńczenie. Między półkolumnami jest umieszczona płytka, arkadowa wnęka, w której znajduje się malowidło ścienne przedstawiające ukrzyżowanego Chrystusa i klęczącego u jego stóp św. Jana Nepomucena.

Wnętrze zostało całkowicie przebudowane, nakrywają je stropy. Ozdabiają je stylizowane pilastry (zakończone od góry gzymsem), które są wypełnieniem pól między wnękami okiennymi. Wystrój wnętrza również w zdecydowanej większości pochodzi z czasów odbudowy po I wojnie światowej[2].

PrzypisyEdytuj