Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Łomczewie

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiegokatolicki kościół filialny, zlokalizowany w Łomczewie, w gminie Okonek. Należy do parafii Matki Bożej od Wykupu Niewolników w Okonku[1].

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Łomczewie
Distinctive emblem for cultural property.svg 811/Wlkp/A[1] z dnia 16.8.2010[1]
kościół filialny
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Polska
Miejscowość Łomczewo
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie Wniebowstąpienie Pańskie
Położenie na mapie gminy Okonek
Mapa lokalizacyjna gminy Okonek
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Łomczewie
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Łomczewie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Łomczewie
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Łomczewie
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Łomczewie
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Łomczewie
Położenie na mapie powiatu złotowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu złotowskiego
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Łomczewie
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Łomczewie
Ziemia53°33′19,0872″N 16°53′33,6012″E/53,555302 16,892667

Historia i architekturaEdytuj

Ceglana świątynia w stylu pomorskiego neogotyku[3] została wybudowana w latach 1874-1875 (lub w 1879; wówczas nazwa wsi brzmiała Lümzow), jako protestancka. Podlegał synodowi w Szczecinku (wówczas Neu-Stettin) i był filią kościoła w Okonku (wówczas Ratzebuhr)[3]. Przez katolików przejęta po zakończeniu II wojny światowej i poświęcona 5 sierpnia 1945. Ołtarz główny konsekrowano 24 września 1969. W 2010 kościół wraz z pozostałościami cmentarza przykościelnego wpisano do rejestru zabytków[1]. Na dachu chorągiewka z 1671, wycięta z miedzianej blachy i oprawiona w metalową ramkę, pochodzi z budynku dworskiego[3].

WyposażenieEdytuj

Do cennych zabytków ruchomych należą (lub należały):

  • 19-centymetrowy kielich mszalny z pozłacanego srebra ufundowany przez dziedzica Hansa Christiana v.d. Osten i jego małżonki Julianny v. Glasenap w 1669,
  • dwa cynowe świeczniki (36 cm) z okrągłymi podstawami – dar z 1607,
  • dzwony:
    • z 1603, fundacji Jakuba Karstede, zniszczony podczas I wojny światowej (miał 70 cm średnicy),
    • odlany w 1796 w Szczecinku przez J. M. Meyera (54 cm średnicy, napis Mich goss J.M. Meyer in Neustettin anno 1796)[3],
  • ambona, prospekt organowy, kropielnica i komplet ławek[4].

OtoczenieEdytuj

Świątynia powstała na starannie zniwelowanym terenem dawnego cmentarza przykościelnego. Nieco powyżej, na południowy-wschód od kościoła, w gęstych zaroślach, znajdują się pozostałości cmentarza ewangelickiego[3] (założonego w 1875[4]) z licznymi płytami nagrobnymi i płotkami ogradzającymi mogiły (w tym o cechach secesyjnych). Na uwagę zasługują m.in.: grób dziecięcy Wernera Schulza z postacią aniołka oraz mogiła Ericha Balkowa, poległego za swoją ojczyznę w 1943 żołnierza Wehrmachtu[5]. Najstarsze pochówki pochodzą prawdopodobnie z końca XVIII wieku[3].

Przy kościele kapliczka maryjna, a przy niej wyłamany z cmentarza żeliwny krzyż nagrobny Hansa Christiana v.d. Osten z napisem: AEGIDIUS GEORGE WILHELM V.D. OSTEN / Erb. und Patronatsherr der Herrschaft Lümzof / Gest. den 2 Mai 1817 (na rewersie napis: Eins ist Noth)[3]. Na cmentarzu znajdował się dawniej grobowiec rodzinny tej linii rodu von Osten[6].

GaleriaEdytuj

KościółEdytuj

CmentarzEdytuj

PrzypisyEdytuj