Komin Węgrzynowicza
Komin Węgrzynowicza, Żleb Węgrzynowicza lub Węgrzynowicz – wielki żleb i komin na północnej ścianie Wołowego Grzbietu (słow. Volí chrbát) w polskich Tatrach Wysokich. Jest dolnym przedłużeniem wąskiego żlebka opadającego z Małej Rogatej Szczerbiny do Zachodu Grońskiego. Poniżej niego żlebek ten przekształca się w olbrzymie żlebisko o deniwelacji około 580 m, uchodzące do najniższej części Małego Wołowego Żlebu. Ujście to znajduje się kilkadziesiąt merów powyżej miejsca, w którym Mały Wołowy Żleb łączy się z Wielkim Wołowym Żlebem[1].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Widok_z_Rys%C3%B3wR2008_%284%29.jpg/240px-Widok_z_Rys%C3%B3wR2008_%284%29.jpg)
Opis
edytujW Kominie Węgrzynowicza wyróżniają się 4 części:
- dolny, bardzo wąski kanion o wysokości około 90 m i pionowych bocznych ścianach. Jest stale mokry. Jego górną część przecina kruchy zachód oddzielający go od drugiej części;
- szeroki próg między Filarem Wołowego Grzbietu po prawej stronie, a ścianą Wołowej Galerii po lewej. Ma wysokość 150 m i kończy się na górnym poziomie Wołowej Galerii;
- żleb powyżej Wołowej Galerii. Jest szeroki, głęboko wcięty (do 10 m) i dochodzi do Zachodu Grońskiego;
- żlebik powyżej Zachodu Grońskiego. Ma wysokość około 70 m i dochodzi do Małej Rogatej Szczerbiny[1].
Kominem Węgrzynowicza prowadzi droga wspinaczkowa (IV w skali UIAA, czas przejścia 4 godz.). Najtrudniejszy jest drugi odcinek powyżej Wołowej Galerii (5 wyciągów)[1]. Pierwsze przejście: Tadeusz Nowicki i Zenon Węgrzynowicz 24 sierpnia 1950 r.[2] Pierwsze przejście zimowe: Janusz Kurczab, Ryszard Szafirski i Krzysztof Zdzitowiecki 18–19 i 22 grudnia 1962 r. (przeszli drogę w dwóch etapach)[1].
Znajduje się w rejonie dopuszczonym do uprawiania taternictwa, jest jednak mało popularny i jego przejścia są rzadkością[1]. Znany himalaista Maciej Berbeka zapytany o swoje najlepsze przejścia tatrzańskie, wymienił tylko 5 przejść, w tym zimowe przejście Kominem Węgrzynowicza w 1972 r. (było to dopiero czwarte zimowe przejście tym kominem)[3].
Przypisy
edytuj- ↑ a b c d e Władysław Cywiński, Wołowy Grzbiet, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2006, ISBN 83-7104-037-7 .
- ↑ Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Cubryna – Żabia Turnia Mięguszowiecka, t. 6, Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952 .
- ↑ Maciej Berbeka, [w:] Taternik 08/2013 [online] [dostęp 2019-09-29] .