Otwórz menu główne

Komornik (historia)

Ten artykuł dotyczy terminu historycznego. Zobacz też: inne znaczenia słowa „Komornik”.

Komornikchłop nie posiadający ziemi i zabudowań, mieszkający najczęściej u innych chłopów, utrzymujący się z pracy najemnej we dworze lub u zamożniejszych chłopów[1].

HistoriaEdytuj

Kategoria ludności wiejskiej określana mianem komornik występowała od XIV do pierwszej połowy XX wieku. Komornik mieszkający razem z rodziną u kmiecia lub zagrodnika (dosłownie siedzący na komorze); w zamian za „dach nad głową” pomagał mu w pracach w gospodarstwie, oraz do czasu likwidacji pańszczyzny obciążony był wykonywaniem darmowej pracy na rzecz pana wynoszącej 1 dzień w tygodniu. Komornikami byli często członkowie rodziny, na przykład syn z synową i dziećmi[2].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Historia. Encyklopedia szkolna PWN pod redakcją Bartłomieja Kaczorowskiego, wydanie 2009, s. 304.
  2. Tadeusz Łepkowski: Mały słownik historii Polski, Warszawa 1964, s. 132.