Leptopelinae

Leptopelinaemonotypowa podrodzina płazów bezogonowych z rodziny artroleptowatych (Arthroleptidae).

Leptopelinae[1]
Laurent, 1972[2]
Ilustracja
Przedstawiciel podrodziny – L. vermiculatus
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada płazy
Rząd płazy bezogonowe
Podrząd Neobatrachia
Rodzina artroleptowate
Podrodzina Leptopelinae
Typ nomenklatoryczny

Rodzaj typowy:

  • Leptopelis Günther, 1859

Gatunek typowy:

Synonimy

Podrodziny:

Rodzaju:

  • Pseudocassina Ahl, 1924[5]
  • Elaphromantis Laurent, 1941[6]
  • Heteropelis Laurent, 1941[7]
  • Taphriomantis Laurent, 1941[8]
  • Habrahyla Goin, 1961[9]
Rodzaje

Zasięg występowaniaEdytuj

Podrodzina obejmuje gatunki występujące w Czarnej Afryce na południe do Transkei (Prowincja Przylądkowa Wschodnia) w Południowej Afryce[11].

CharakterystykaEdytuj

Dorasta średniej wielkości, posiada duże oczy. Prowadzi częściowo nadrzewny tryb życia. Występuje duża różnorodność barw i deseni, aczkolwiek młode zmierzają ku zieleni, osobniki starsze zaś ku brązom.

SystematykaEdytuj

EtymologiaEdytuj

  • Leptopelis: gr. λεπτος leptos „smukły, delikatny”; πελις pelis „miednica”[10].
  • Pseudocassina: gr. ψευδος pseudos „fałszywy”[12]; rodzaj Cassina Cope, 1864. Gatunek typowy: Pseudocassina ocellata Ahl, 1923 (= Megalixalus gramineus Boulenger, 1898).
  • Elaphromantis: gr. ελαφρος elaphros „lekki, łatwy, wygodny”[13]; μαντις mantis, μαντεως manteōs „wieszcz, prorok”[14]. Gatunek typowy: Hylambates notatus Buchholz & Peters, 1875.
  • Heteropelis: ἑτερος heteros „inny”[15]; rodzaj Leptopelis Günther, 1859. Gatunek typowy: Leptopelis parkeri Barbour & Loveridge, 1928.
  • Taphriomantis: gr. ταφρος taphros „rów”[16]; μαντις mantis, μαντεως manteōs „wieszcz, prorok”. Gatunek typowy: Cystignathus bocagii Günther, 1865.
  • Habrahyla: gr. άβρος habros „wdzięczny, delikatny”[17]; rodzaj Hyla Laurenti, 1768. Gatunek typowy: Habrahyla eiselti Goin, 1961 (= Hylambates notatus Peters, 1875).

Podział systematycznyEdytuj

Do podrodziny należy jeden rodzaj[18] z następującymi gatunkami[11]:

PrzypisyEdytuj

  1. Leptopelinae, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b R.F. Laurent. Review: "The morphology, systematics, and evolution of the Old World treefrogs (Rhacophoridae and Hyperoliidae), by S. S. Liem (1970)". „Copeia”. 1972, s. 201, 1972 (ang.). 
  3. A. Dubois. Liste des genres et sous-genres nominaux de Ranoidea (Amphibiens Anoures) du monde, avec identification de leurs espèces types; consequences nomenclaturales. „Monitore Zoologico Italiano”. Nuova Serie, Supplemento. 15, s. 260, 1981. DOI: 10.1080/03749444.1981.10736637 (fr.). 
  4. E. Scott. A phylogeny of ranid frogs (Anura: Ranoidea: Ranidae), based on a simultaneous analysis of morphological and molecular data. „Cladistics”. 21 (6), s. 523, 2005. DOI: 10.1111/j.1096-0031.2005.00079.x (ang.). 
  5. E. Ahl. Über eine Froschsammlung aus Nordost-Afrika und Arabien. „Mitteilungen aus dem Zoologischen Museum in Berlin”. 11, s. 8, 1924 (niem.). 
  6. Laurent 1941 ↓, s. 98.
  7. Laurent 1941 ↓, s. 99.
  8. Laurent 1941 ↓, s. 101.
  9. C.J. Goin. Description of a new genus and species of tree frog from South America. „Copeia”. 1961 (1), s. 62, 1961 (ang.). 
  10. a b A.C.L.G. Günther: Catalogue of the Batrachia Salientia in the Collection of the British Museum. London: Taylor and Francis, 1858, s. 89. (ang.)
  11. a b D.R. Frost: Leptopelis Günther, 1859 (ang.). W: Amphibian Species of the World 6.0, an Online Reference [on-line]. American Museum of Natural History. [dostęp 2018-05-24].
  12. Jaeger 1944 ↓, s. 187.
  13. Jaeger 1944 ↓, s. 179.
  14. Jaeger 1944 ↓, s. 131.
  15. Jaeger 1944 ↓, s. 104.
  16. Jaeger 1944 ↓, s. 229.
  17. Jaeger 1944 ↓, s. 3.
  18. D.R. Frost: Leptopelinae Laurent, 1972 (ang.). W: Amphibian Species of the World 6.0, an Online Reference [on-line]. American Museum of Natural History. [dostęp 2018-05-24].
  19. Praca zbiorowa: Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 444. ISBN 83-01-14344-4.

BibliografiaEdytuj

  1. E.C. Jaeger: Source-book of biological names and terms. Wyd. 1. Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 1-256. (ang.)
  2. R.F. Laurent. Contribution à l’ostéologie et à la systématique des rhacophorides africains. „Revue de Zoologie et de Botanique Africaines”. 35, s. 85–111, 1941. Tervuren (fr.).