Lozańska szkoła w ekonomii
Lozańska szkoła w ekonomii – nurt myśli w ekonomii neoklasycznej, zwany także szkołą równowagi ogólnej lub szkołą matematyczną[1], powstała w latach 70. XIX wieku na gruncie prac Leona Walrasa i Vilfredo Pareto. Nazwę zawdzięcza Uniwersytetowi w Lozannie[2], gdzie obaj byli profesorami[3].
Głównym cechą ekonomistów lozańskich był ich wkład w teoretyczne podstawy równowagi ogólnej.
Wybitnym ekonomistą szkoły lozańskiej był także Polak – Leon Winiarski, uczeń prof. Pareto, a potem profesor na Uniwersytecie Genewskim[4].
Przypisy
edytuj- ↑ lozańska szkoła w ekonomii, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2016-12-25] .
- ↑ Encyklopedia PWN podaje nie Uniwersytet w Lozannie (UNIL), lecz Politechnikę Federalną w Lozannie (EPFL).
- ↑ Pierre Garrouste , Stavros Ioannides , European Association for Evolutionary Political Economy (red.), Evolution and path dependence in economic ideas: past and present, Cheltenham, UK; Northampton, MA, USA: Edward Elgar, 2001, ISBN 1-84064-081-2, OCLC 44420603 [dostęp 2016-12-25] (ang.).
- ↑ Wacław (1925-). Stankiewicz , Historia myśli ekonomicznej, Polskie Wyd. Ekonomiczne, 1998, ISBN 83-208-1096-5, OCLC 749231381 .