Ludwik Sabaudzki-Achaja

Ludwik Sabaudzki-Achaja wł. Ludovico di Savoia-Achai (ur. 1364 w Pinerolo, zm. 11 grudnia 1418 w Turynie) – władca Piemontu i tytularny książę Achai[2][3].

hrabia Piemontu
Ludwik Ludovico
Wizerunek herbu
herb Sabaudzki-Achaja
hrabia Piemontu
Okres

od 7 maja 1402
do 11 grudnia 1418

Poprzednik

Amadeusz Sabaudzki-Achaja

Następca

Amadeusz VIII Sabaudzki

książę Achai
Okres

od 7 maja 1402
do 11 grudnia 1418

Poprzednik

Amadeusz Sabaudzki-Achaja

Następca

Amadeusz VIII Sabaudzki

Dane biograficzne
Dynastia

sabaudzka

Data i miejsce urodzenia

1364
Pinerolo

Data i miejsce śmierci

11 grudnia 1418
Turyn

Miejsce spoczynku

Pinerolo

Ojciec

Jakub Sabaudzki-Achaja

Matka

Małgorzata Beaujeu

Rodzeństwo

Filip II
Amadeusz

Żona

Bona Sabaudzka
od 1403
do 1418

Konkubina

‘szlachcianka neapolitańska’[1]

Dzieci

Ludwik I Sabaudzki-Racconigi

Odznaczenia
Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty)
Herb hrabstwa Piemontu.
Herb księstwa Achai.

ŻyciorysEdytuj

Ludwik, syn Jakuba Sabaudzkiego-Achaja wł. Giacomo di Savoia-Acaia (13151367) i Małgorzaty Beaujeu fr. Marguerite de Beaujeu (13461402), stał się księciem Achai i hrabią Piemontu w 1402 roku, po śmierci brata Amadeusza, który nie miał męskiego potomka.

Jego polityka była ukierunkowana na przywrócenie pokoju w Piemoncie, targanego przez zbyt wiele konfliktów, w które zaangażowani byli członkowie rodziny Sabaudzkiej, markizi Monferrato i markizi Saluzzo. Z Teodorem II Monferrato, który stracił Mondovi w 1396, podpisał dziesięcioletni pokój w 1403, w wyniku którego Małgorzata Sabaudzka wyszła za mąż za księcia Paleologa, w tym samym roku, książę Achai ożenił się z Boną Sabaudzką wł. Bona di Savoia (13881432), siostrą Amadeusza VIII. Jednak wojna z Monferrato wybucha już w 1411. Ludwik uniknął oddania Mondovi Teodorowi, osiągając w końcu pokój z domem margarabiów z Casale w 1413. Z Amadeuszem VIII podjął, w tym samym czasie, wyprawę przeciwko margrabiemu Ceva, który przysiągł wierność Paleologom.

W 1412, cesarz mianował go namiestnikiem cesarskim Piemontu: władca Niemiec odwiedził z tej okazji Turyn, w którym w końcu zaczyna działać Uniwersytet Turyński, ufundowany przez Ludwika w 1404 roku.

Po jego śmierci, w związku z brakiem spadkobierców Ludwika z prawego łoża, wygasa gałąź Achajska dynastii Sabaudzkiej, a wszystkie tytuły i dobra przeszły na Amadeusza VIII księcia Sabaudii. Ludwik miał syna z nieprawego łoża, Ludwika (ok. 1390 – Lyon 1459), który otrzymał tytuł pana Racconigi i Migliabruna[4]. Książę Amadeusz VIII ratyfikował akt dziedziczenia[a], a jego syn nadał Ludwikowi w 1443 lenno feudalne, tym samym uznając powstanie rodziny Sabaudzkiej-Racconigi. Ludwik przyjął imię Ludwik Sabaudzki-Racconigi wł. Ludovico di Savoia-Racconigi.

OrderyEdytuj

  Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) w 1409[5]

RodowódEdytuj

 
 
 
 
 
Tomasz II Piemoncki
 
 
Tomasz III Piemoncki
 
 
 
 
 
 
Beatrice Fieschi z Lavagna
 
 
Filip I Sabaudzki-Achaja
 
 
 
 
 
 
Hugo Chalon
 
 
Guyonne Burgundzka
 
 
 
 
 
 
Adelajda I Burgundzka
 
 
Jakub Sabaudzki-Achaja
 
 
 
 
 
 
Albert III de la Tour du Pin
 
 
Humbert I Viennois
 
 
 
 
 
 
Beatrycze Coligny
 
 
Katarzyna de la Tour du Pin
 
 
 
 
 
 
Guigues VII Viennois
 
 
Anna Burgundzka
 
 
 
 
 
 
Beatrycze Faucigny
 
Ludwik Sabaudzki-Achaja
 
 
 
 
 
?
 
 
Guichard VI Beaujeu
 
 
 
 
 
 
?
 
 
Edward I Beaujeu
 
 
 
 
 
 
Gaucher V Châtillon
 
 
Maria Châtillon
 
 
 
 
 
 
Izabela Dreux
 
 
Małgorzata Beaujeu
 
 
 
 
 
 
?
 
 
Jan Thil
 
 
 
 
 
 
?
 
 
Maria Thil
 
 
 
 
 
 
?
 
 
?
 
 
 
 
 
 
?
 

UwagiEdytuj

  1. Sabadzcy-Racconigi jednak nigdy nie mieli prawa używać w nazwisku członu Achaja.

PrzypisyEdytuj

  1. Davide Shamà: SAVOIA (Savoia-Acaia) (wł.). W: GENEALOGIE DELLE FAMIGLIE NOBILI ITALIANE [on-line]. [dostęp 2016-08-05].
  2. Samuel Guichenon: Histoire généalogique de la royale maison de Savoie. T. I. s. 343. (fr.)
  3. Foudation of Medieval Genealogy (praca zbiorowa): SAVOY (ang.). W: Medieval Lands [on-line]. 2014-05-24. [dostęp 2016-08-04].
  4. Cognasso 2002 ↓, s. 213.
  5. Federico Bona: I Cavalieri dell’Ordine Supremo del Collare o della Santissima Annunziata (wł.). W: Blasonario subalpino [on-line].

BibliografiaEdytuj