Ludwik Bartłomiej Szołdrski

(Przekierowano z Ludwik Szołdrski)

Ludwik Bartłomiej Szołdrski herbu Łodzia (ur. 1675 w Czempinie, zm. 18 kwietnia 1749 w Czempinie) – starosta generalny Wielkopolski, kasztelan gnieźnieński, wojewoda inowrocławski, wojewoda kaliski, wojewoda poznański.

Ludwik Bartłomiej Szołdrski
Herb
Łodzia
Rodzina Szołdrscy herbu Łodzia
Data i miejsce urodzenia 1675
Czempiń
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 1749
Czempiń
Ojciec Andrzej Szołdrski
Matka Zofia Radomicka
Żona

Marianna Bogumiła Unrug

Dzieci

3 synów i 4 córki, m.in.:
Franciszka Cecylia,
Wiktoria Ludwika Rozalia,
Władysław Józef,
Stefan Maciej

ŻyciorysEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Pochodził z rodziny szlacheckiej. Urodził się jako syn Andrzeja (zm. 1703), kasztelana biechowskiego i Zofii Radomickiej, córki Kazimierza Władysława, kasztelana kaliskiego. Wnuk Stanisława Szołdrskiego (zm. 1645), sędziego grodzkiego poznańskiego. Prawnuk Macieja Szołdrskiego (zm. 1627), pisarza ziemskiego poznańskiego.

Poślubił Mariannę Bogumiłę Unrug (zm. 1754). Z małżeństwa urodziło się troje synów i cztery córki. Z nich troje zmarło we wczesnej młodości. Pozostali: Franciszka Cecylia Szołdrska (1714-1745), żoną Macieja Ponińskiego (zm. 1758), stolnika wschowskiego; Wiktoria Ludwika Rozalia Szołdrska (zm. 1775), żona Jana Prospera Załuskiego (zm. 1745), podkomorzego nadwornego koronnego; Władysław Józef Szołdrski (1703-1757), wojewoda inowrocławski; Stefan Maciej Szołdrski (1702-1737), starosta łęczycki.

Pełnione urzędy i zasługiEdytuj

Początkowo pełnił obowiązki stolnika wschowskiego (1710) i chorążego poznańskiego (1711-1717). W latach 1720-1722 pełnił obowiązki kasztelana gnieźnieńskiego. W latach 1722-1729 sprawował urząd wojewody kaliskiego, następnie na stanowisku wojewody inowrocławskiego (1729-1748) i wojewody poznańskiego (od 1748). Był starostą generalnym Wielkopolski.

Był konsyliarzem województwa poznańskiego w konfederacji sandomierskiej 1704 roku[1].

10 lipca 1737 roku podpisał we Wschowie konkordat ze Stolicą Apostolską[2].

Sławę i uznanie uzyskał jako czynny w działaniu polityk i urzędnik państwowy. Brał udział w sejmiku w Środzie 7 stycznia 1710 roku. Za zasługi otrzymał Order Orła Białego.

PrzypisyEdytuj

  1. Actum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s]
  2. Vetera monumenta Poloniae et Lithuaniae gentiumque finitimarum historiam illustrantia maximam partem nondum edita ex tabulariis Vaticanis, deprompta collecta ac serie chronologica disposita. T. 4, Ab Innocentio PP. XII usque ad Pium PP. VI 1697-1775.P.1-2, wydał Augustyn Theiner, Rzym 1864, s. 126.

BibliografiaEdytuj

  • Jerzy Dunin-Borkowski "Allmanach błękitny" (Rodzina Szołdrskich herbu Łodzia, str. 919-925)