Ludwika Hanowerska

Ludwika hanowerska duń. Louise af England (ur. 18 grudnia 1724 w Leicester House w Londynie, zm. 19 grudnia 1751 w Christiansborgu w Kopenhadze) – królowa Danii i Norwegii.

Ludwika Hanowerska
Ilustracja
Wizerunek herbu
Królowa Danii i Norwegii
Okres

od 1746
do 1751

Jako żona

Fryderyka V

Koronacja

1747 Zamek Frederiksborg Hillerød

Poprzedniczka

Zofia Magdalena

Następczyni

Juliana Maria brunszwicka

Dane biograficzne
Dynastia

Welfowie

Data urodzenia

18 grudnia 1724

Data śmierci

19 grudnia 1751

Miejsce spoczynku

Katedra w Roskilde

Ojciec

Jerzy II

Matka

Karolina z Ansbachu

Mąż

Fryderyk V

Odznaczenia
Order Wierności (Dania)

ŻyciorysEdytuj

Luisa, księżniczka Walii, urodziła się jako piąta córka, a zarazem najmłodsze dziecko Jerzego, księcia Walii, i jego żony Karoliny z Ansbachu. Ochrzczona została 22 grudnia.

11 czerwca 1727 roku, kiedy Ludwika miała dwa lata, zmarł jej dziadek Jerzy I. Jej ojciec zasiadł na tronie brytyjskim jako Jerzy II, a jego córka otrzymała tytuł Jej Królewska Wysokość Księżniczka Luiza.

MałżeństwoEdytuj

Wyszła za mąż za następcę tronu Danii i Norwegii, przyszłego króla Fryderyka V. Małżeństwo zostało zawarte z powodów politycznych. Ludwika została najpierw poślubiona per procura 10 listopada 1743 w Hanowerze. Osobę przyszłego męża reprezentował brat panny młodej, książę Cumberland. Właściwy ślub odbył się 11 grudnia 1743 w Kopenhadze. Para doczekała się pięciorga dzieci, dwoje z nich nie przeżyło:

Jej mąż zasiadł na tronie 6 sierpnia 1746 jako Fryderyk V. Ludwika otrzymała tytuł królowej Danii i Norwegii. Była uprzejmą i bezpośrednią osobą, a pod jej wpływem zupełnie zmieniła się dotąd panująca atmosfera na duńskim dworze na bardziej radosną. Zaraz po ślubie Ludwika zaczęła się uczyć duńskiego i wymagała, aby w tym języku mówiono na dworze. Szybko podbiła serca Duńczyków, jednak jej stosunki z mężem nigdy nie były serdeczne. Zagraniczni dyplomaci wypowiadali się pochlebnie o jej talentach towarzyskich i umiejętności prowadzenia interesującej rozmowy[potrzebny przypis]. Królowa wiele czasu poświęcała wychowaniu dzieci i raczej nie mieszała się do polityki poza jednym wyjątkiem, kiedy usiłowała zapobiec zaręczynom swojej ulubionej córki Zofii Magdaleny z następcą tronu szwedzkiego, przyszłym królem Gustawem III.

Była odznaczona duńskim Orderem Wierności[1].

ŚmierćEdytuj

Ludwika zmarła na skutek infekcji, będąc w daleko zaawansowanej ciąży, 19 grudnia 1751 w Christiansborgu w Kopenhadze, piętnaście lat przed śmiercią swojego męża. Została pochowana w katedrze w Roskilde.

PrzypisyEdytuj

  1. Jan René Westh: Ordenen de l'Union Parfaite 1732–1770. Kopenhaga: Ordenshistorisk Forslag, 2003, s. 56. ISBN 87-987132-1-3. (duń.)

BibliografiaEdytuj